პირველად მეტროს ვაგონში შევხვდი ამოკაწრულ წარწერას “საქართველო”. სამწუხაროდ მარტო ვიყავი და ვერავის დავანახე, ვერც სურათი გადავუღე, უბრალოდ სიცილი ამიტყდა, გვერდზე მჯდომებმა უცნაურად შემომხედეს, თავები გააქნიეს და სულ ეგ იყო.

მერე ჟან ჟოღესის მეტროს გვერდზე ვიჯექი, ქრისტინას ველოდებოდი უკნიდან რომ მომესმა ქართული ხმა, ზუსტად აღარ მახსოვს რას ამბობდნენ, მაგრამ ის ის იყო მოტრიალება და მისალმება დავაპირე, ისეთი გემრიელი გინება დააყოლეს, რომ მაშინვე გადავიფიქრე და ასე დამჯდარი თავჩაღუნული დავრჩი, არც შემიხედია გვერდით რომ ჩამიარეს.

მესამე შეხვედრა გაცილებით უკეთესი იყო. მე თვითონ დავურეკე, თბილისიდან გამომატანეს რაღაცეები ერთ აქ მცხოვრებ ქართულ ოჯახთან. კარგი ხალხია და ხშირადაც ვსტუმრობთ ხოლმე.

ყველა შემთხვევას დაწვრილებით აღარ დავწერ, უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ მართლა არის რაღაცეები, რასაც ვერსად გაექცევი..:)
ადრე მეგონა ასეთი მარტო საკუთარი თავი, ფიქრები და სიზმრები იყო
ეხლა ამ სიას ქართველებსაც ვამატებ
ვერც მათ გაექცევი..:)
თუნდაც ორიათასი კილომეტრით იყვნენ დაშორებული

Advertisements

It was then that the fox appeared.

“Good morning,” said the fox.

“Good morning,” the little prince responded politely. “Who are you?” asked the little prince, and added, “You are very pretty to look at.”

“I am a fox,” said the fox.

“Come and play with me,” proposed the little prince. “I am so unhappy.”

“I cannot play with you,” the fox said. “I am not tamed.”

“Ah! Please excuse me,” said the little prince.

But, after some thought, he added:

“What does that mean– ‘tame’?”

“It is an act too often neglected,” said the fox. It means to establish ties.”

“‘To establish ties’?”

“Just that,” said the fox. “To me, you are still nothing more than a little boy who is just like a hundred thousand other little boys. And I have no need of you. And you, on your part, have no need of me. To you, I am nothing more than a fox like a hundred thousand other foxes. But if you tame me, then we shall need each other. To me, you will be unique in all the world. To you, I shall be unique in all the world…”

“I am beginning to understand,” said the little prince. “There is a flower… I think that she has tamed me…”

“It is possible,” said the fox. “On the Earth one sees all sorts of things.”

The fox came back to his idea.

“My life is very monotonous,” the fox said. “I hunt chickens; men hunt me. All the chickens are just alike, and all the men are just alike. And, in consequence, I am a little bored. But if you tame me, it will be as if the sun came to shine on my life. I shall know the sound of a step that will be different from all the others. Other steps send me hurrying back underneath the ground. Yours will call me, like music, out of my burrow. And then look: you see the grain-fields down yonder? I do not eat bread. Wheat is of no use to me. The wheat fields have nothing to say to me. And that is sad. But you have hair that is the color of gold. Think how wonderful that will be when you have tamed me! The grain, which is also golden, will bring me back the thought of you. And I shall love to listen to the wind in the wheat…”

The fox gazed at the little prince, for a long time.

“Please– tame me!” he said.

“I want to, very much,” the little prince replied. “But I have not much time. I have friends to discover, and a great many things to understand.”

“One only understands the things that one tames,” said the fox. “Men have no more time to understand anything. They buy things all ready made at the shops. But there is no shop anywhere where one can buy friendship, and so men have no friends any more. If you want a friend, tame me…”

“What must I do, to tame you?” asked the little prince.

“You must be very patient,” replied the fox. “First you will sit down at a little distance from me– like that– in the grass. I shall look at you out of the corner of my eye, and you will say nothing. Words are the source of misunderstandings. But yo u will sit a little closer to me, every day…”

The next day the little prince came back.

“It would have been better to come back at the same hour,” said the fox. “If, for example, you come at four o’clock in the afternoon, then at three o’clock I shall begin to be happy. I shall feel happier and happier as the hour advances. At four o’clock, I shall already be worrying and jumping about. I shall show you how happy I am! But if you come at just any time, I shall never know at what hour my heart is to be ready to greet you… One must observe the proper rites…”

“What is a rite?” asked the little prince.

“Those also are actions too often neglected,” said the fox. “They are what make one day different from other days, one hour from other hours. There is a rite, for example, among my hunters. Every Thursday they dance with the village girls. So Thursday is a wonderful day for me! I can take a walk as far as the vineyards. But if the hunters danced at just any time, every day would be like every other day, and I should never have any vacation at all.”

So the little prince tamed the fox. And when the hour of his departure drew near

“Ah,” said the fox, “I shall cry.”

“It is your own fault,” said the little prince. “I never wished you any sort of harm; but you wanted me to tame you…”

“Yes, that is so,” said the fox.

“But now you are going to cry!” said the little prince.

“Yes, that is so,” said the fox.

“Then it has done you no good at all!”

“It has done me good,” said the fox, “because of the color of the wheat fields.” And then he added:

“Go and look again at the roses. You will understand now that yours is unique in all the world. Then come back to say goodbye to me, and I will make you a present of a secret.”

The little prince went away, to look again at the roses.

“You are not at all like my rose,” he said. “As yet you are nothing. No one has tamed you, and you have tamed no one. You are like my fox when I first knew him. He was only a fox like a hundred thousand other foxes. But I have made him my friend, and now he is unique in all the world.”

And the roses were very much embarrassed.

“You are beautiful, but you are empty,” he went on. “One could not die for you. To be sure, an ordinary passerby would think that my rose looked just like you– the rose that belongs to me. But in herself alone she is more important than all the hundreds of you other roses: because it is she that I have watered; because it is she that I have put under the glass globe; because it is she that I have sheltered behind the screen; because it is for her that I have killed the caterpillars (except the two or three that we saved to become butterflies); because it is she that I have listened to, when she grumbled, or boasted, or even sometimes when she said nothing. Because she is my rose.

And he went back to meet the fox.

“Goodbye,” he said.

“Goodbye,” said the fox. “And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.”

“What is essential is invisible to the eye,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

“It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important.”

“It is the time I have wasted for my rose–” said the little prince, so that he would be sure to remember.

“Men have forgotten this truth,” said the fox. “But you must not forget it. You become responsible, forever, for what you have tamed. You are responsible for your rose…”

“I am responsible for my rose,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

Tomorrow is another day

June 17, 2010

ამ ბოლო დროს ხშირად მახსენდება ეს მომენტი ამ ფილმიდან, არის რაღაც მსგავსება ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობასთან, მიუხედავად იმისა, რომ ნამეტანი პათეტიკურია და ჩემ თავს არანაირად არ ვაიგივებ სკარლეტ ო’ჰარასთან : )

როცა ბევრ რამეს კარგავ და სასოწარკვეთილი ხარ, გახსენდება რაღაც, რაც შენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, ძალას გაძლევს და რისთვისაც შეგიძლია იცხოვრო… the thing that matters, the thing that lasts…

ჩემ შემთხვევაში ეს არ არის მიწა, ტარა, ჩემთვის ეს არის მედიცინა და ჩემი საქმე. ყოველთვის მქონდა შეგრძნება, რომ ნამდვილი ცხოვრება ჩემთვის მაშინ დაიწყება, როცა რეალურად დავიწყებ ჩემს საქმეს, ამჟამად მხოლოდ მოსამზადებელ ეტაპზე ვარ.

— კაცო! მართალია, შენ შვილს შენ უშლი ინტერნეტში შესვლასა?

— მართალი გახლავთ. რა მაგის საქმეა? არა შეჯდა მწყერი ხესა, არა იყო გვარი მისი, შენი ჭირიმე! — უპასუხა თამამად პეტრემ.

— როგორ თუ არა იყო გვარი მისი?

— ესე, შენი ჭირიმე! ჩვენ ელიავას მუშებს გვეძახიან, დღე-და-ღამ ოფლი უნდა ვიწუროთ და პური ისე ვჭამოთ. ინტერნეტი რა ჩვენი საქმეა? ის ჩვენ დამშეულ კუჭს ვერ გაგვიძღობს. ჩვენი ინტერნეტი ელიავაა, ვენაცვალე იმის მადლს! როცა ვინმე რემონტს დაიწყებს, მაშინ იმაზედა ვკითხულობთ ჩვენს ბედსაცა. ჩვენი მაუსი დაუღალავი ციკლოვკის აპარატია, ვინდოუსი კიდევ მეტალოპლასტმასისა გვაქვს. ამოვაწებთ საღებავში ფუნჯსა, შევღებავთ კედლებსა, როცა დრო მოვა — მივალთ პატრონთან — და ის დალოცვილი ისე არ გაძუნწდება, რომ ერთიორი კაპიკი არ მოგვცეს. კომპიუტერი კარგია, ვინ არ იცის? ბევრიც სხვა რამეა კარგი ამ ქვეყანაზედ, ჩვენ იქამდინ ხელი არ მიგვიწვდება… გაგიბედავთ, შენი ჭირიმე, და გეტყვით, ჯერ კუჭი უნდა გავიძღოთ, კუჭი!.. ჩვენი თავდაპირველი გულის-ტკივილი ეს არის!..

— მართალს ამბობს, მე და ჩემმა ღმერთმა, — გაიხმაურა ხალხმა, რომელიც წუთის წინად ისე თავხედად დასცინოდა პეტრესა.

— მე მესმის, ჭკვიანო პეტრევ, შენი გულის ვითარება, — უბძანა დაღონებით მღვდელმა, — მე მოზიარე ვარ შენის გულის-ტკივილისა!.. შენ კაფელი გირჩევნია ინტერნეტსა, იმიტომ რომ შენ ხელობა დღეს პურს გაჭმევს.

— მართალი ბძანებაა, შენი ჭირიმე, — მიუგო პეტრემ.

— ეხლა შენ ერთი ეს მითხარ: რომ არ გცოდნოდა, ბეტონს გაშრობა რამდენი დღე უნდა, რომ არ გცოდნოდა, როგორ უნდა გამოყვანა ოთახის კუთხეებსა, როგორ უნდა პარკეტის დაგება და ფანჯრების ჩასმა, რომ არ გცოდნოდა, რომელ კაფელს რომელი ცემენტი უნდა — რა გეშველებოდა?

— შენი მტერი იქნებოდა, მე ვიქნებოდი.

— საიდამ იცი ეს ყველაფერი?

— როგორ თუ საიდამ?.. ბიჭებისგან, შენი ჭირიმე! მადლობა ღმერთსა, თვალი მქონია — მინახავს, ყური მქონია — მსმენია. გულისყური მქონია — მივხვედრილვარ, ხსოვნა მქონია, გონებაში ჩამრჩენია.

— რაც გინახავს, გსმენია, მიხვედრილხარ, გონებაში ჩაგრჩენია, — ამას სულ ერთიანად რას ეძახი?

— ჩემ გამოცდილებას, ჭირნახულობას, ჩემ ცოდნასა, შენი ჭირიმე!

— კუჭს გიძღობს ეგ შენი ცოდნა?

— მაგას რაღა პასუხი უნდა, შენი კვნესამე? თითონ შენ კარგად იცი, რომ უმაგისოდ წყალში გადასაგდები ვიქნებოდი.

— ეხლა ერთი ეს მითხარ კიდევ: რამდენი შენზედ უფრო მცოდნე კაცია ქვეყანაზედ?

— რა ვიცი, შე დალოცვილო? მგონი, თავზედ იმოდენი ბალანიც არა მქონდეს: მჯობს მჯობი არ დაელევა.

— იმ მცოდნე კაცების ჭირნახულობა, გამოცდილება, ცოდნა რომ შენსას ზედ დაემატოს, — კარგი არ იქნება? უფრო ადვილად არ გაიძღობ კუჭს, უფრო ცოტა ოფლით ბევრს არ მოიმკი?

— ღვთის წყალობა გქონდეთ, რომ კარგი ის იქნება, მაგრამ ხათაბალა ეს არის, რომ თვალი იმათამდინ არ მიმიწვდება და ყური. საიდამ სადაო, წმინდაო საბაო: ამოდენა დედამიწის ზურგზედ სად ვეძებო მე ისინი, რომ გამოვკითხო რამე?

— მე რომ გაჩვენო იმისთანა რამ, რომ მთელის ქვეყნის ოსტატობა, ჭკვიან კაცების ნაცადი, ცოდნა, თუ მოინდომებ, სულ მუდამ ხელთა გქონდეს, ერთი სიტყვით, რომელ ჭკვიან კაცთანაც გინდა, შორიდამვე გაგალაპარაკო, — რას იტყვი?

— იმას ვიტყვი, რასაც მთელი ქვეყანა ამბობს: ეგ ხომ მისნობა იქნება.

— აბა მაგისთანა მისანია ინტერნეტი.

mobile stats

April 6, 2010

ჩემი მობილი ერთი წლის გახდა ზუსტად

ამ ხნის განმავლობაში დამიგროვდა:

Received calls – 11:01:59
Dialed calls – 11:15:18

Sent text messages – 1951
Received text messages – 3087

Sent MMS messages – 2
Received MMS messages – 1

Pack. data timer: Duration of all sessions – 255:20:38

დასკვნა: უფრო ხშირად ვრეკავ, ვიდრე მირეკავენ; მაგთიმ ამიკლო სარეკლამო მესიჯებით; ჩემი თავისთვის გაგზავნილი 2 ტესტ მმს-იდან ერთი წარმატებით მოვიდა; მობილურს ინტერნეტისთვის უფრო ხშირად ვიყენებ, ვიდრე სალაპარაკოდ 😀

Open up

March 31, 2010

ძალიან მივაგდე ჩემი საწყალი ბლოგი.

ოდა მთლად ობი რო არ მოეკიდოს, შემოვიარე ორი წუთით.
მტვრები გადავწმინდე, ობობის ქსელები მოვაშორე.
ფანჯრები გამოვაღე, გავანიავე…
გაზაფხული მოვიდა ბოლოსდაბოლოს
ცოტა სუფთა ჰაერი, მზე და სითბო შემოვიდეს ^^

Still can’t feel

February 11, 2010

როგორც ჩვენი პღოFი იტყოდა, ენა უნდა იგრძნო… მე აგერ უკვე მეხუთე თვეა ფრანგულს ვსწავლობ, მაგრამ კიდე ჯერ კიდევ ვერ ვგრძნობ ენას.. 😦 ელემენტარულ რაღაცეებს კი, მაგრამ ცოტა ჩახლართული (ჩემთვის ჩახლართული) წინადადებებისთვის ბევრი დრო და ფიქრი მჭირდება.. იმასაც ცალცალკე ვაწყობ, წესების და “ფორმულების” მიხედვით, და არა იმიტომ, რომ ასე სწორად მეჩვენება… :უსერ: არადა რო მახსენდება ინგლისური რა საყვარლად შემომესწავლა :უსერ: მივედი დემირელში ინგლისურის გაგნებაში არმყოფი საწყალი ბავშვი მეშვიდე კლასში და ორ თვეში ისე მშვენივრად ვჭიკჭიკებდი რო მეტი არ შეიძლება.. მართალია თითოეულ წინადადებაში ორ კილო შეცდომას ვუშვებდი, მაგრამ რაღაცნაირად თავიდანვე ავლაპარაკდი, ფორმებში ჩასმაზე და დროების შერჩევაზე არ ვფიქრობდი არასდროს, თავისით მოდიოდა.. იგივე შეიძლება ითქვას რუსულზე. ეს ენა ფაქტიურად ბავშვობაში მულტფილმებიდან და ფილმებიდან ავითვისე და მართალია არც ისე კარგად ვიცი, მაგრამ რაც ვიცი, ეგ ბუნებრივად შემომესწავლა :უსერ: ეხლა კი რაღაც დათრგუნული ვარ ასე მექანიკურად რომ ვსწავლობ ფრანგულს 😦 ვერ ვიტან რაღაც სრულიად ახლის სწავლის პროცესს, სანამ “მუღამს” დავუჭერ… რაღაცნაირად უსუსურად ვგრძნობ ხოლმე თავს :უსერ: ვიცი დროთა განმავლობაში, ცოდნასთან, გამოცდილებასთან და პრაქტიკასთან ერთად გადავა “ბუნებრივში” და ორი საათი აღარ მომიწევს ფიქრი ამ სიტყვასთან ზმნის რომელი ფორმა იხმარება, რატო იხმარება და როგორ იწარმოება ეს ფორმა, მაგრამ სანამ ეს მოხდება, მანამდე გასავლელ გზას ვერ ვიტან :უსერ: მალე გავიდეს რა…

PlaceToGo

November 28, 2009

ეხლა ვარ პატარა მყუდრო კაბინეტში, კომპიუტერით და მისი ყველა აქსესუარით (ვებკამერით და ნაუშნიკებით დაწყებული  პრინტერ-სკანერ-მქსეროქსებლით დამთავრებული), ყველანაირი საკანცელარიო ნივთით, მაგიდით, კარადებით, დივნით, სარკით, მადუღარით, ჭიქებით, გამათბობლით, ვინტილატორით და ყველაფრით, რაც შეიძლება მუშაობისას, ან მეცადინეობისას, ან დასვენებისას დაგჭირდეს.

მაგრამ ერთი ნაკლი აქვს: ჩემი არ არის (

სინდრომი 1: ჰიპერმეცადინეობის სინდრომი

ეს სინდრომი ვლინდება მაშინ, როცა ორი ან მეტი ადამიანი ერთდროულად დიდი ხნის მანძილზე დაჟინებული კითხულობს და სწავლობს დიდი მოცულობის მასალას. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ მათ ეწყებათ უმიზეზო და უზომო სიცილი ყველა ფრაზასა და მოქმედებაზე. ეს მხიარულება და ეიფორია შეიძლება შევადაროთ ზოგიერთი ნარკოტიკული საშუალებით გამოწვეულ მხიარულებას.

სინდრომი 2: გუგლდამოკიდებულების სინდრომი

ეს სინდრომი ინტერნეტდამოკიდებულების სინდრომისა და ტრაკისაწევისდაზარების სინდრომების გაერთიანებით მიიღება და გამოიხატება შემდეგში: როცა ადამიანი კომპიუტერთან ზის და მოშივდება, იმის მაგივრად, რომ წავიდეს და ჭამოს, იწყებს გუგლში საჭმელების სურათების ძებნას. ან ეძინება, და იწყებს ბალიშებისა და ფუმფულა ლოგინების სურათების თვალიერებას. და ა.შ. დაუსრულებლად ყველაფერზე.

ფართომასშტაბიან საზოგადოებაზე დაკვირვების ბედნიერება არ მქონია, მხოლოდდამხოლოდ საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდნობით დავწერე.
თუმცა შეიძლება უკვე ცნობილი და აღწერილი სინდრომებია, ავტორობის პრეტენზია არ მაქვს 😀

Partly Cloudly

June 14, 2009

ეს დღეები (უფრო სწორად ღამეები) სულ წვიმს.
თან უბრალოდ კი არ წვიმს, ცა ინგრევა ^^
მიყვარს ელვიანი, ჭექა-ქუხილიანი, ხმაურიანი ძლიერი წვიმა :love:
ექსტრიმია თავისებური 😛

ხოდა წვიმასთან არა, მაგრამ ღრუბლებთან დაკავშირებული ერთი ძალიან საყვარელი ვიდეო მინდა დავდო.

Partly Cloudly

p.s. პიქსარის ფანი ვარ ^^

ფორუმზე ბიჭების სეზონს გახსნილად ვაცხადებ bis აი სია bis

sia

პ.ს.ვისაც სქესი არ უწერია, არ ნიშნავს, რომ ბიჭი არ არის. არ ვიცით ჯუსტ

ერთკვირიანი სააღდგომო არდადეგები მაქვს და რაც უფრო უახლოვდება დასასრულს, მით უფრო მიპყრობს პანიკა.
ფაქტიურად არ დამისვენია, მაგრამ ამ საქმეს სიამოვნებით გავაგრძელებდი
ოღონდ იქ სასიარულო არ ვიყო და ის არ მქონდეს გასაკეთებელი…

ნიდ მორ რესტ
მორ სლიფ
მორ სან
ენდ მორ ოქსიჯენ
ფლიზ :user:

dsc08293

სიბრძნე

March 26, 2009

თარგმნის ძირი მწარე არის

კენწეროში გატკბილდებისო

:ტან:

[color=red][/color]

March 15, 2009

arrrrrrrrr

dvs0915511
დღეს დილიდან წვიმდა, აი ისე, საწოლიდან ადგომა რომ დაგეზარება კაცს… მიუხედავად სიცივისა, ტალახისა და უამრავი გუბეებისა, მაინც მიყვარს ასეთი წვიმა, რაღაცნაირად რომანტიულ-ფილოსოფიურ ხასიათზე მაყენებს 😀

ამიტომაც იყო მთელი დღევანდელი ორსაათიანი “ინფარქტის რისკფაქტორების” შემდეგ მე და ნატალიამ კიდე ორი საათი ქოლგით რომ ვიარეთ და ვიფილოსოფოსეთ ზოგადსაკაცობრიო თემებზე და იმაზე, რა დიდი სიამოვნებით ვივლიდი ასეთ წვიმაში პარიზში, ან დავჯდებოდი რომელიმე პატარა კაფეში, ჩაის დავლევდი და მშვიდად დაველოდებოდი როდის მოვიდოდა საავადმყოფოში ჩემი წასვლის დრო…

წასვლით კი უნდა წავსულიყავით დღეს მე და კარინა მორიგეობაზე, მაგრამ წეღან დამირეკა ვერ წამოვალო და მე კიდე მარტო წასვლა არ მინდა… არადა კარგი იქნებოდა 😦