Patient History

October 12, 2013

-დაწერე?
-რა?
-რასქვია რა! ავადმყოფობის ისტორია
-აა… კი… ვამთავრებ…
-მალე რა, დავიღალე
-კაი მოვრჩი. წაგიკითხავ ეხლა და მითხარი როგორია
-გისმენ
-ესეიგი. პაციენტი მ.ნ., 56 წლის მამაკაცი, მცხოვრები….
-არ მინდა საცხოვრებელი ადგილები და ფეხის ზომები, გასაგებია რომ სეზონურად აცვია და სანდოდ გამოიყურება, ჩივილები დაიწყე პირდაპირ
-კარგი… პაციენტს აწუხებს ხშირი ხველა, ზოგჯერ სისხლიანი ნახველით, სუნთქვის გაძნელება, ტკივილი მკერდის არეში, დაღლილობა, უმადობა, წონაში კლება….
-ფილტვის კიბო აქვს?
-ხო
-გასაგებია
-ვაგრძელებ. ანამნეზის მორბი…

* * *
სადღაც პატარა, მყუდრო კაფეში ვიჯექი, ირგვლივ რაღაცნაირი სიბნელე და ბურუსი იყო. სანამ გავერკვეოდი სად ვიყავი ან იქ რა მინდოდა, ამ ბურუსს ერთი სილუეტი გამოეყო და ჩემს წინ დაჯდა. ეს სილუეტი სასიამოვნო გარეგნობის, ორმოცდაათს გადაცილებული მამაკაცი აღმოჩნდა, რომელსაც ძალიან ნაღვლიანი თვალები ჰქონდა
-უკაცრავად, ვიცნობთ ერთმანეთს? – დაბნეულმა ვკითხე
-ექიმო…
-ექიმოო? ჯერ ხომ ექიმი არ ვარ – გავიფიქრე, მაგრამ სანამ რამის თქმას მოვასწრებდი, განაგრძო
-ექიმო… არ მინდა სიკვდილი
თავჩაღუნული იჯდა
-კი მაგრამ… რა სიკვდილი? მე რა შუაში ვარ? – ცოტა შემეშინდა და კიდევ უფრო დავიბენი
მას კი თითქოს არც გაუგონია, თავისას განაგრძობდა
-არ მეგონა ასეთი ძნელი თუ იქნებოდა ამის გაგონება… კიბო… რა საშინლად ჟღერს… მთელი ღამე არ მიძინია, სულ თქვენი სიტყვები ჩამესმოდა ყურში… კიბო… ფილტვის კიბო…
დამბურძგლა, მგონი გავფითრდი კიდეც
თავი ასწია. წეღანდელზე უფრო ნაღვლიანი თვალები ჰქონდა
-არ მინდა სიკვდილი… მთელი ცხოვრება ვსწავლობდი, ვმუშაობდი, ვცდილობდი რაღაცისთვის მიმეღწია და ეხლა, როცა ყველაფერი მაქვს, ჩემი საქმე აწყობილია და კარგი შემოსავალი მაქვს, გვერდით საყვარელი ქალი მყავს, რომელიც არასდროს ისე ახლობელი არ ყოფილა როგორც ეხლა, ჩემი ბიჭი წელს დაქორწინებას აპირებს და უმცროსი გოგო სკოლას ამთავრებს… არ მინდა ეხლა სიკვდილი… რას არ მივცემდი, ოღონდ ეს არ დამმართვოდა.
ჩემი დაწერილი ავადმყოფობის ისტორია გამახსენდა და თავში უცებ ყველაფერი დამილაგდა. ანამნეზის ვიტეში იყო ასეთი პუნქტი: “მოწევა დაიწყო 14 წლის ასაკში, ეწევა დღეში ორ კოლოფს”
-თქვენ კი პირიქით გააკეთეთ ყველაფერი
-რას გულისხმობთ? – გაოგნებულმა მკითხა
-რამდენი ხანია ეწევით… 40 წელზე მეტია… დღეში ორი კოლოფი… თქვენ ხომ იცოდით, რომ მოწევას შეუძლია ფილტვის კიბო გამოიწვიოს, ხომ გაფრთხილებდნენ
-კი, მაფრთხილებდნენ – ხმაწასულმა მიპასუხა – ყოველი კოლოფზე, ყოველ რეკლამაზე, მაგრამ მე ყურადღებას არ ვაქცევდი, დარწმუნებული ვიყავი რომ ეს მე არ შემეხებოდა. როცა ახალგაზრდა ხარ და ჯანმრთელი, შენს თვალწინ კი სიგარეტს პირდაპირ არავინ მოუკლავს, გგონია, რომ მთელი ეს პროპაგანდა სისულელეა და არაფრად აგდებ. შედეგებზე არ ფიქრობ, ისე უშვებ ფილტვებში მომწამლავ აირებს და თავს იმით იმშვიდებ, რომ მეგობრის 80 წლის ბაბუა კაჟივით ჯანმრთელია,მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ცხოვრებაა ეწევა. ჩემი მეუღლეც სულ მთხოვდა თავი დამენებებინა, ნეტა დამეჯერებინა, ნეტა…
თავი ხელებში ჰქონდა ჩარგული, სასოწარკვეთილი იყო
-რას არ მივცემდი, უკან დაბრუნება რომ შეიძლებოდეს…
გამეღვიძა. გული გამალებით მიცემდა. ხმამაღლა ვუპასუხე არარსებულ პაციენტს
-შეიძლება, შენ ხომ ჩემი გამოგონილი ხარ.

* * *
-დაწერე ისტორია?
-არა – თავჩაღუნულმა ვუპასუხე
-რატომ?
-გუშინ ვერ მოვახერხე
ლექტორმა თავი გაიქნია და ახლა სხვა სტუდენტს მიუბრუნდა იგივე კითხვით
-აბა ის ფილტვის კიბოიანი კაცი? – გადმომჩურჩულა გვერდზე მჯდომმა ჯგუფელმა
-მოწევას თავი დაანება – ჩურჩულითვე ვუპასუხე
-რაღას უშველიდა თავის დანებება…
-არა, ჯერ კიდევ 25 წლის ასაკში დაანება, ცოლი რომ პირველად დაორსულდა
-ნუ ლაპარაკობთ! – გაგვაჩუმა ლექტორმა
გვერდზე მჯდომს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ მხოლოდ გაკვირვებული სახით შემომხედა და მერე გაკვეთილის გადამეორება განაგრძო.

* * *
ფილტვის კიბო დღეისათვის მსოფლიოში ავთვისებიან დაავადებათა შორის პირველ ადგილას დგას.
ყოველწლიურად მისი 1.61 მილიონი ახალი შემთხვევა ფიქსირდება და 1.38 მილიონი ადამიანი კვდება.
ფილტვის კიბოს შემთხვევათა 80-90% სიგარეტის მოწევასთანაა დაკავშირებული.

დაანებეთ სიგარეტს თავი დღესვე, გაითვალისწინეთ გაფრთხილებები

Advertisements

2010

December 30, 2010

ბლოგზე დიდი ხანია აღარ ვწერ, მაგრამ წლის ბოლოს ერთი შემაჯამებელი პოსტი მაინც მინდა. 2010 წელი ამას ნამდვილად იმსახურებს

ახალი წელი კი გადასარევად დაიწყო, მაგრამ რას ვიფიქრებდი, რომ ასეთი საინტერესო გაგრძელება ექნებოდა

ყველაზე მშფოთვარე, დიდი ცვლილებების მომტანი, შთაბეჭდილებებით და “იქსფერიენსებით” აღსავსე, ყველაზე საინტერესო, ყველაზე ჯადოსნური და ყველაზე ფრანგული წელი გამოვიდა ^^

ცუდიც ბლომად იყო და კარგიც, მაგრამ ყველაფერი-უკიდურესად. არაფერი საშუალო.

მთელი ამ დაღმასვლების და აღმასვლების შედეგად იმდენი ემოცია მივიღე, იმდენად “ჩავუღრმავდი” (არასწორი სიტყვაა, მაგრამ სხვა ვერ მოვიფიქრე:D), თუ შეიძლება ასე ითქვას, რომ რაღაცნაირად ჰომეოსტაზში მოვედი საკუთარ თავთან და გარემოსთან მგონი.

მგონი ამერიკელები მართლები არიან, სრულწლოვნების ასაკად 21 წელს რომ მიიჩნევენ. ან ჩემს შემთხვევაში დაემთხვა ასე ზუსტად. რაც არ უნდა იყოს, ფაქტია, რომ მე ამ ასაკის დასასრულს ვიგრძენი ერთბაშად, რომ აი ემ ბიქამინგ ედალთ. ენდ ზის იზ სოუ ინთერესთინგ ^^

იყო მომენტები, რომლებიც არასდროს დამავიწყდება და ხანდახან მე თვითონვე არ მჯერა, რომ ეს ჩემს თავს ხდებოდა. ისეთი მომენტები, სიბერეში რომ გაიხსენებ, გაიღიმებ და იტყვი, ტყუილად არ მიცხოვრიაო : )

ხოდა მინდა მადლობა ვუთხრა ყველა იმ ადამიანს, ვინც ამ ყველაფერში მონაწილეობა მიიღო.
მეგობრებს, ძალიან ახლობლებს და ძვირფასებს, საჭირო დროს საჭირო ადგილას გამოჩენილებს, ეპიზოდური როლის შემსრულებლებს და ირიბი კავშირის მქონეებსაც

ლავ იუ ოლლ, იუ მეიდ მაი იარ

პირველად მეტროს ვაგონში შევხვდი ამოკაწრულ წარწერას “საქართველო”. სამწუხაროდ მარტო ვიყავი და ვერავის დავანახე, ვერც სურათი გადავუღე, უბრალოდ სიცილი ამიტყდა, გვერდზე მჯდომებმა უცნაურად შემომხედეს, თავები გააქნიეს და სულ ეგ იყო.

მერე ჟან ჟოღესის მეტროს გვერდზე ვიჯექი, ქრისტინას ველოდებოდი უკნიდან რომ მომესმა ქართული ხმა, ზუსტად აღარ მახსოვს რას ამბობდნენ, მაგრამ ის ის იყო მოტრიალება და მისალმება დავაპირე, ისეთი გემრიელი გინება დააყოლეს, რომ მაშინვე გადავიფიქრე და ასე დამჯდარი თავჩაღუნული დავრჩი, არც შემიხედია გვერდით რომ ჩამიარეს.

მესამე შეხვედრა გაცილებით უკეთესი იყო. მე თვითონ დავურეკე, თბილისიდან გამომატანეს რაღაცეები ერთ აქ მცხოვრებ ქართულ ოჯახთან. კარგი ხალხია და ხშირადაც ვსტუმრობთ ხოლმე.

ყველა შემთხვევას დაწვრილებით აღარ დავწერ, უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ მართლა არის რაღაცეები, რასაც ვერსად გაექცევი..:)
ადრე მეგონა ასეთი მარტო საკუთარი თავი, ფიქრები და სიზმრები იყო
ეხლა ამ სიას ქართველებსაც ვამატებ
ვერც მათ გაექცევი..:)
თუნდაც ორიათასი კილომეტრით იყვნენ დაშორებული

Home

August 17, 2010

ჩემი ძვირფასი სახლი, მშობლიური, ყველაზე კომპაქტური და ყველაზე მყუდრო
ამის არჩვენება არ შეიძლება
წარმოიდგინეთ 8 კვ.მ ფართობის ოთახი
ტუალეტით, აბაზანით, სამზარეულოთი, საწოლით, ორი მაგიდით და იმდენი თაროებით, რომ ორი წლის სამყოფ ნივთებს დაატევთ
ასევე ოთხი სხვადასხვა სიძლიერის და ლოკალიზაციის ნათურით, რვა შტეფცელით და რავიცი კიდე რითი აღარ

გარედან ასე გამოიყურება:

სიტე უნივერსიტერ, ტრიპოდ ბე

ჩემი დერეფანი

ჩემი ოთახი შიგნიდან ^^
აბაზანა, კარები სარკით (სარკეში მე ფოტოაპარატით) და გარდერობი

აბაზანა, სამზარეულო და საძინებლის ნაწილი

შემოვბრუნდეთ

ვუალა! ფანჯარა, მაგიდა, თაროები და საწოლი

რა

რამე ვერ გაიგეთ?

რა საწოლი?

სად არის საწოლი?

ააახლავე

სლიოხკიმ დვიჟენიამ რუკი

ბრიუკი პრივრაშაიუტსია…

კიარადა

პჟჟჟ

პჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟ

ე ვუალა :ბის:

ესეც ჩემი ყველაზე ელექტრონული საწოლი მსოფლიოში ^^

ასე გამოიყურება სამუშაო ოთახი საძინებლის ჩამოწევის შემთხვევაში

ასე გამოიყურება სამუშაო ოთახი საძინებლის აწევის შემთხვევაში

დიდი მაგიდა თავისი უჯრებით და გვერდზე სავარაუდოდ გამათბობლით, რომელიც ამ ზაფხულში რასაკვირველია უფუნქციოდ არის
ოღონდ ამ საშრობ ჯოხთან ფრთხილად უნდა იყოთ, ადვილად ძვრება :უსერ:

დიდი მაგიდა და პატარა მაგიდა

დიდ და პატარა მაგიდებს შორის არსებული წარმონაქმნი, რომელიც კიბის ფუნქციასაც ასრულებს, უჯრებისაც და ხანდახან-სკამისაც

საკვირო ბაზრობაზე ოც ცენტად ნაყიდი ნთვარიანი სარკე ^^ მიურატის საჩუქარი ^^

და მოვედით ისევ კარებთან

სულ ეს არის

მორჩა კინო, წადით სახლებში

მეც დავკეტე ჟალუზი და წავედი, საქმეს მივხედო

ა ტუტ ალოღ ^^

არამედ მიურატი

ჩვენი ძვირფასი მამა და მარჩენალი, ძალიან მაგარი კაცი ^^

რომელიც საუბრობს (და ხუმრობს:D) მრავალ ენაზე (მათ შორის რუსულად:D)

რომელიც ტულუზაში ჩასვლისთანავე დაგვხვდა სადგურში, დაგვაბინავა საერთო საცხოვრებელში
ყველაფერი მოგვცა, რაც ახალჩამოსულ, ჯერ ბევრ რამეში გაურკვეველ სტუდენტებს სჭირდებათ
მეტროს რამენიმეჩაჯდომიანი ბილეთებიდან, რუკებიდან და მაღაზიების კატალოგებიდან დაწყებული, სურსათის მცირე მარაგით დამთავრებული

რომელმაც იმავე საღამოს წაგვიყვანა თავის მეგობარ არაჩვეულებრივ ქალთან, რომელსაც არაჩვეულებრივი ეზოიან-ბაღიანი სახლი აქვს და რომელიც არაჩვეულებრივი მზარეულია

რამოდენიმე სახის კერძით და ღვინით გაგვიმასპინძლდნენ ^^


ოღონდ ამ ხორცს ასე ეჭვის თვალით რატომ ვუყურებთ, აღარ მახსოვს 😀

არა რა მთვრალები, უბრლოდ დესერტი გაგვიხარდა 😀

მე ქრისტინა და ბატონი მიურატი არაჩვეულებრივი ქალის არაჩვეულებრივ ეზოში
სამწუხაროდ ბაღი კარგად არ ჩანს, მაგრამ სიტყვაზე მენდეთ

მეორე დღეს კვირა იყო და ბატონმა მიურატმა კვლავ არ დაგვტოვა უყურადღებოდ

ბაზრობაზე წაგვიყვანა მეზობელ ქალაქში



უამრავი საინტერესო თუ უინტერესო, ძველი თუ ახალი, იაფი თუ ძვირი ნივთი ვნახეთ

ზოგი ვიყიდე

ზოგი მიყიდეს ^^

და აი ნავაჭრით ხელში, კმაყოფილი სახეებით სახლში ვბრუნდებით 😀

გზაზე უამრავი ლამაზი რამ შეგვხვდა, მაგრამ ყველაზე შთამბეჭდავი მზესუმზირის ყანები იყო

ხოდა ვერ მოვითმინეთ, გავაჩერეთ, გადმოვედით, ახლოდან ვნახეთ და სურათებიც გადავიღეთ


ერთი პატარა მზესუმზირაც წამოვიღეთ სამახსოვროთ :user:

ტულუზაში დაბრუნებულებმა კაპიტოლის მოედანზე გავიარეთ

აქაც გადავიღეთ სურათი, ოღონდ კაპიტოლი ჩვენს წინაა და სურათში არ ჩანს 😀 მაგრამ მთავარია ჩვენ ხომ ვხედავთ 😀

შიგნითაც დავათვალიერეთ

და მერე ასე მთელი დღის ნასიარულები და დაღლილები წავედით საჭმელად

კრეპები და სალათი

მიურატის მიერ თავისივე სალათის ფოთლით გაფორმებული ჩემი ნახევრადშეჭმული კრეპი 😀

დესერტად ნაყინი, რომელიც ბოლომდე ვერ შევჭამეთ სირისტიანებმა

მაგრამ რაც ჩვენ ვერ შევჭამეთ, მიურატმა მიირთვა მშვენივრად

ასე რომ ყველა კმაყოფილი დარჩა :bis:

აი ასეთი დახვედრა მოგვიწყვეს ფრანგებმა პირველ შაბათ-კვირას
ორშაბათს დილით ისევ გამოგვიარა და წაგვიყვანა კლინიკაში, სადაც ჩვენი თავი გადააბარა არნოდს (ოღონდ არა შვარცნეგერს) 😀

თუმცა კლინიკა უკვე სხვა თემაა და აღარ გავაგრძელებ

მიურატსაც ისევ მივუბრუნდებით შემდეგში

ამჯერად სულ ეს იყო :bis:

La ville des reves

August 9, 2010

ტულუზას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც la ville rose ან la ville des violettes. ჩემთვის უფრო la ville des reves არის.
ქალაქი, სადაც სიმოვნებით ვიცხოვრებდი.
დიახ ვიცხოვრებდი სადმე ცენტრში, ტულუზურ აგურებიან პატარა სახლში, ფანჯრებზე დარაბებით და ყვავილებით.
მექნებოდა ეზო, ეზოში-ბაღი.
ძველებური სახლის მიუხედავად მექნებოდა კარები, რომელიც თითის ანაბეჭდით იღება და ელექტრონული საწოლი.
ინტერნეტიც მექნებოდა, ტელეფონიც, რომლითაც ევროპის ყველ ქვეყანაში უფასოდ შემეძლებოდა დარეკვა და ტელევიიზიაც, სადაც ფრიად საინტერესო შოუებს ვნახავდი.
ვიმუშავებდი ტულუზის რომელიმე საავადმყოფოში, ვიქნებოდი კარგი ექიმი, მექნებოდა იმდენი ხელფასი, რომ შაბათკვირას წავსულიყავი ან ზღვაზე, ან მთაში, ან რომელიმე ლამაზ ახლომახლო ქალაქში.
თუ ეს სამხრეთული მზე და სიცხე მომბერდებოდა, ავიღებდი ბილეთებს და ვესტუმრებოდი ჩრდილოეთის ერთერთ ქალაქს.
ხან მე ჩამომივიდოდნენ სტუმრები.
ბევრს ვისეირნებდი ლამაზ ვიწრო ქუჩებში, დიდ პარკებში, დაჭმუჭნულრელსებიან პარკში ტანგოსაც ვიცეკვებდი.
ხშირად დავჯდებოდი გარონის პირას, საღამოობით გავიდოდი კინოში, ან ქალაქის რომელიმე ღია კაფეში, გავეცნობოდი სხვადასხვა ქვეყნის სამზარეულოს.
ხანდახან ჩემს ეზოში ვივახშმებდი ფრანგული კერძებით, დავლევდი ფრანგულ ღვინოს.
ბევრს ვივარჯიშებდი დილა-საღამოს, ხშირად დავჭყლეტდი ესპანურ ატმებს.
კვირაობით ბაზრობაზე ვიყიდდი ძველებურ ნივთებს.
ვივლიდი ტულუზის მეტროს ვიწრო, ყვითელი, უმძღოლო ვაგონებით, ესკალატორის მაგივრად ყოველთვის კიბით ვისარგებლებდი.
ქოლგაც მექნებოდა და აღარ შემეშინდებოდა, რომ წვიმაში დავსველდები და გავცივდები.
ველოსიპედის ტარებასაც ვისწავლიდი.
არასდროს გავუღებდი კარს დამლაგებელს და აღარასდროს ვიყიდდი უმარილო ბაგეტს.
და ამ ყველაფრის ფონზე
არასდროს დავბერდებოდი
:მო:

***

ძალიან აბდაუბდად დავწერე, ოცნება და სინამდვილე გავაერთიენე, სიტყვების, განსაკუთრებით ზმნების დროები და ფორმები სულ ერთმანეთში ავურიე, მაგრამ არაუშავს, მეპატიება, ცოტა არ იყოს გამოუძინებელი ვარ… დღეს ნორმალურად დავიძინებ და ხვალიდან ისევ ჩვეულებრივად გავაგრძელებ ყველაფერს 🙂

ნატალიამ ფოტოაპარატი იმ პირობით მათხოვა, რომ ბევრ სურათს გადავიღებდი და ბევრს დავწერდი
მაგრამ ვხვდები, რომ ამ პირობის შესრულება ასე ადვილი არ არის
ბოლო კვირების განმავლობაში იმდენი რამე მოხდა და იმდენი რამე ვნახე, ყველაფერს ვერც გადავიღებ და მითუმეტეს, ვერც დავწერ
მართალი გითხრათ, არც დიდი სურვილი მაქვს ამის

ან რა უნდა დავწერო მაგალითად პარიზზე?

რომ საოცარი ქალაქია და მთელიდღე პირდაღებული ვუყურებდი არამარტო ყველა იმ ცნობილ ადგილს, რომელიც იქ ასე ბევრია, არამედ თითოეულ ქუჩას, სახლს, ხიდს, კაფეს, სკვერს…?

იმდენი დაწერილა, გადაღებულა, თქმულა.. მაინც ვერცერთი ვერ გამოხატავს პარიზს

ვერც მე გამოვხატავ

ეს შენი თვალით უნდა ნახო, შენი ფეხით უნდა მოიარო

თვითონვე უნდა დაჯდე შენსავე დაბადებისდღეზე რომელიმე ღია კაფეში, არაჩვეულებრივი ამინდი უნდა იყოს, კრემბრულე უნდა გედოს წინ და და თავს უბედნიერეს ადამიანად რომ იგრძნობთ, მერე მიხვდებით რაზე ვლაპარაკობ

აბა ასე მოყოლას რა აზრი აქვს





ეს იმას არ ნიშნავს რომ საერთოდ ხმას არ ამოვიღებ… სურათებსაც დავდებ ხოლმე, დავწერ კიდეც, მაგრამ ეს იმ ყველაფრის მეათედიც კი არ იქნება 🙂

Happy Birthday To Me

July 15, 2010

ა.წ. 16 ივლისს 22 წლის ვხდები.
მართალია ჯერ მთლად 16 არ არის, მაგრამ მთლად 16-ში არამგონია ამ პოსტის წერისთვის მეცალოს.
ღამის 12-ს რომ გადასცდება კი ვიქნები თბილისში, მაგრამ მალევე წავალ აეროპორტში.
დილაუთენია რიგაში ჩავფრინდები.
გავალ ძველ ქალაქში, რომელიმე პატარა კაფეში ყავას დავლევ გამოსაფხიზლებლად.
მერე პარიზში ჩავალ.
და იქ გავატარებ ჩემს 22-ე დაბადებისდღეს.

იმდენი ხანი ველოდი საფრანგეთში წასვლას და იმდენი ემოცია დავხარჯე აქამდე, ახლა მემგონი აღარ დამრჩა არაფერი.
თუ შუაღამეს კომპიუტერთან ჯდომის ბრალია.
თუ ჩემი დაბადებისდღის არსიყვარულის გამო ვარ ასე, არ ვიცი…
ან შეიძლება თავდაცვითი რეფლექსია
არ მინდა რამე განსაკუთრებულს ველოდე
რომ მერე იმედი არ გამიცრუვდეს
როგორც ყოველთვის ხდება ხოლმე.

დაბადებისდღე ხომ ერთი ჩვეულებრივი დღეა, რომელიც უბრალოდ გახსენებს, რომ კიდევ ერთი წლით დაბერდი.
მაგრამ რატომღაც მაინც ავღნიშნავთ და ვუკეთებთ ერთმანეთს საჩუქრებს.
წელს მეთვითონ გავუკეთე საჩუქარი ჩემ თავს.
პარიზში ვიქნები.
თუმცა უცხო ხალხთან ერთად.
ვნახოთ როგორი იქნება.

ქექვა

June 29, 2010

ერთი უცნაური თვისება მაქვს (შეიძლება არც ისე უცნაურია და სხვებსაც ახასიათებს, უბრალოდ მე არ ვიცი): როცა ასე ვთქვათ, დაქვეითებული გუნება-განწყობა მაქვს, ანუ ისე ვარ, ხალხი რომ დეპრესიში ყოფნას ეძახის, ვიწყებ საკუთარ თავში ქექვას 😀
ეს გამოიხატება ჩემი ძველი სურათების, ნივთების, სუვენირების თვალიერებით, ძველი დღიურების, ჩანაწერების, წერილების კითხვით…
მაგრამ რაც ყველაზე უცნაურია და რასაც მხოლოდ ასეთ მომენტებში ვაკეთებ, არის სხვადასხვა სულელური ტესტების შევსება ჩემი თავის შესახებ და აგრეთვე საკუთარი ჰოროსკოპების კითხვა.
რას ვეძებ ზუსტად არ ვიცი, ისედაც ხომ ვიცი როგორი ვარ, მაგრამ აი დღესაც ბლოგთინგსზე ერთი 15-20 ტესტი გავაკეთე 😀 ვითომ ძალიან მოცლილი ვარ 😀 Read the rest of this entry »

It was then that the fox appeared.

“Good morning,” said the fox.

“Good morning,” the little prince responded politely. “Who are you?” asked the little prince, and added, “You are very pretty to look at.”

“I am a fox,” said the fox.

“Come and play with me,” proposed the little prince. “I am so unhappy.”

“I cannot play with you,” the fox said. “I am not tamed.”

“Ah! Please excuse me,” said the little prince.

But, after some thought, he added:

“What does that mean– ‘tame’?”

“It is an act too often neglected,” said the fox. It means to establish ties.”

“‘To establish ties’?”

“Just that,” said the fox. “To me, you are still nothing more than a little boy who is just like a hundred thousand other little boys. And I have no need of you. And you, on your part, have no need of me. To you, I am nothing more than a fox like a hundred thousand other foxes. But if you tame me, then we shall need each other. To me, you will be unique in all the world. To you, I shall be unique in all the world…”

“I am beginning to understand,” said the little prince. “There is a flower… I think that she has tamed me…”

“It is possible,” said the fox. “On the Earth one sees all sorts of things.”

The fox came back to his idea.

“My life is very monotonous,” the fox said. “I hunt chickens; men hunt me. All the chickens are just alike, and all the men are just alike. And, in consequence, I am a little bored. But if you tame me, it will be as if the sun came to shine on my life. I shall know the sound of a step that will be different from all the others. Other steps send me hurrying back underneath the ground. Yours will call me, like music, out of my burrow. And then look: you see the grain-fields down yonder? I do not eat bread. Wheat is of no use to me. The wheat fields have nothing to say to me. And that is sad. But you have hair that is the color of gold. Think how wonderful that will be when you have tamed me! The grain, which is also golden, will bring me back the thought of you. And I shall love to listen to the wind in the wheat…”

The fox gazed at the little prince, for a long time.

“Please– tame me!” he said.

“I want to, very much,” the little prince replied. “But I have not much time. I have friends to discover, and a great many things to understand.”

“One only understands the things that one tames,” said the fox. “Men have no more time to understand anything. They buy things all ready made at the shops. But there is no shop anywhere where one can buy friendship, and so men have no friends any more. If you want a friend, tame me…”

“What must I do, to tame you?” asked the little prince.

“You must be very patient,” replied the fox. “First you will sit down at a little distance from me– like that– in the grass. I shall look at you out of the corner of my eye, and you will say nothing. Words are the source of misunderstandings. But yo u will sit a little closer to me, every day…”

The next day the little prince came back.

“It would have been better to come back at the same hour,” said the fox. “If, for example, you come at four o’clock in the afternoon, then at three o’clock I shall begin to be happy. I shall feel happier and happier as the hour advances. At four o’clock, I shall already be worrying and jumping about. I shall show you how happy I am! But if you come at just any time, I shall never know at what hour my heart is to be ready to greet you… One must observe the proper rites…”

“What is a rite?” asked the little prince.

“Those also are actions too often neglected,” said the fox. “They are what make one day different from other days, one hour from other hours. There is a rite, for example, among my hunters. Every Thursday they dance with the village girls. So Thursday is a wonderful day for me! I can take a walk as far as the vineyards. But if the hunters danced at just any time, every day would be like every other day, and I should never have any vacation at all.”

So the little prince tamed the fox. And when the hour of his departure drew near

“Ah,” said the fox, “I shall cry.”

“It is your own fault,” said the little prince. “I never wished you any sort of harm; but you wanted me to tame you…”

“Yes, that is so,” said the fox.

“But now you are going to cry!” said the little prince.

“Yes, that is so,” said the fox.

“Then it has done you no good at all!”

“It has done me good,” said the fox, “because of the color of the wheat fields.” And then he added:

“Go and look again at the roses. You will understand now that yours is unique in all the world. Then come back to say goodbye to me, and I will make you a present of a secret.”

The little prince went away, to look again at the roses.

“You are not at all like my rose,” he said. “As yet you are nothing. No one has tamed you, and you have tamed no one. You are like my fox when I first knew him. He was only a fox like a hundred thousand other foxes. But I have made him my friend, and now he is unique in all the world.”

And the roses were very much embarrassed.

“You are beautiful, but you are empty,” he went on. “One could not die for you. To be sure, an ordinary passerby would think that my rose looked just like you– the rose that belongs to me. But in herself alone she is more important than all the hundreds of you other roses: because it is she that I have watered; because it is she that I have put under the glass globe; because it is she that I have sheltered behind the screen; because it is for her that I have killed the caterpillars (except the two or three that we saved to become butterflies); because it is she that I have listened to, when she grumbled, or boasted, or even sometimes when she said nothing. Because she is my rose.

And he went back to meet the fox.

“Goodbye,” he said.

“Goodbye,” said the fox. “And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.”

“What is essential is invisible to the eye,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

“It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important.”

“It is the time I have wasted for my rose–” said the little prince, so that he would be sure to remember.

“Men have forgotten this truth,” said the fox. “But you must not forget it. You become responsible, forever, for what you have tamed. You are responsible for your rose…”

“I am responsible for my rose,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

სახლი

June 21, 2010

მე პატარა სახლი მაქვს
მყუდრო, ბუხრიანი…
ტყის პირას დგას, გზასთან
ამ გზაზე ბევრი ხალხი დადის…
დადიან, მიდიან, მოდიან…
ყველას თავისი საქმე, თავისი საფიქრალი აქვს…
ზოგი ისე ჩაუვლის ჩემ სახლს, ვერც შეამჩნევს
ზოგი შეჩერდება, შეხედავს და მერე წავა…
ზოგი ეზოში შემოვა, რომელიმე ხის ქვეშ დაჯდება, ჩრდილში დაისვენებს და გააგრძელებს გზას
ზოგი დააკაკუნებს…
გამომელაპარაება…
შეიძლება ჭიქა ჩაიზე დავპატიჟო
ვილაპარაკოთ…

ხშირად მყავს სტუმრები…
მოდიან და მიდიან…
ზოგი ძალიან ცოტა ხანი შემომივლის
ზოგი უფრო დიდხანს რჩება
და რო მიდის მერე მენატრება ხოლმე…
ბოლოს მაინც ყველა მიდის
და მარტო ვრჩები
სანამ ახალი სტუმარი არ მოვა…

ხან წვიმს, ხან თოვს, ხან ქარია, ხან მზეა…
მე სულ ჩემს პატარა სახლში ვარ
გზაზე ვიყურები ფანჯრიდან
გზაზე ისევ ბევრი ხალხი დადის
ყველა თავისთვის…

/12 Jun 2007/

My childhood dreams

June 19, 2010

ბავშვობაში მინდოდა:

  • გავმხდარიყავი ექიმი და მხატვარი (მეორე პუნქტზე მალევე ვთქვი უარი შესაბამისი ნიჭის არარსებობის გამო, პირველს ვასრულებ ჯერჯერობით)
  • ვყოფილიყავი “უძინარი”, ანუ არ დამჭირვებოდა ძილი ძალების აღსადგენად. ყოველთვის მომწონდა ღამე თავისი სიწყნარით და ყველაფრით (ეხლაც სიამოვნებით გამოვიყენებდი ძილში დახარჯულ დროს სხვა საქმეებში, რომ შეიძლებოდეს)
  • შემძლებოდა სიზმრების მართვა (ერთი პერიოდი ვიყავი დაინტერესებული, მერე დავიკიდე. ეხლა საერთოდ იშვიათად ვნახულობ სიზმრებს და თან ეს ცალკე თემაა, აქ არ დავწერ)
  • მქონოდა ტელესკოპი და შემესწავლა კოსმოსი (ეხლა ისე ძალიან აღარ მაინტერესებს, თუმცა მაინც სიამოვნებით წავიდოდი ობსერვატორიაში ერთხელ მაინც)
  • მენახა ჩრდილოეთის ციალი (ეხლაც მინდა და ერთხელ მაინც აუცილებლად ვნახავ)
  • დამეთვალიერებინა წყალქვეშა სამყარო (თუ საშუალება მომეცემა, ახლაც სიამოვნებით დავათვალიერებ)
  • შევხვედროდი შობას რომელიმე ევროპულ ქალაქში (ისეთი შობა მინდოდა, კინოებში რომ იყო ხოლმე. ნაწილობრივ აქაც მქონია ეგეთი შობა, მაგრამ ევროპაშიც შევხვდები)
  • მესწავლა ციგურებზე სრიალი (ერთი წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ გადავიფიქრე და ეხლა აღარ მინდა)
  • მეფრინა რაიმე საშუალებით (არა თვითმფრინავით) (პარაპლანით ვიფრინე ერთხელ)
  • მყოლოდა ცხენი და მესეირნა მასთან ერთად (ეს დღის წესრიგში აღარ დგას დიდი ხანია, თუმცა თუ ოდესმე საშუალება მომეცემა, შეიძლება კვლავ დავფიქრდე)
  • მქონოდა ხის სახლი, დიდი ეზოთი და ბუხრით, სადაც ვიცხოვრებდი მხოლოდ მე, პეპი გრძელიწინდასავით (პეპის რა მოგახსენოთ, მაგრამ საკუთარი, ჩემი გემოვნებით მოწყობილი სახლი დღესაც ჩემი მთავარი სურვილია, რასაც აუცილებლად ავისრულებ)
  • მქონოდა ბაღი, რომელსაც ჩემი ხელით მოვუვლიდი (ნაწილობრივ ეხლაც მაქვს, მაგრამ ისეთი არაა როგორიც მინდა)
  • ვყოფილიყავი დედაჩემივით ქერა და ცისფერთვალება (ამჟამად ეს აღარ მინდა, თუმცა ზოგიერთ რამეს მაინც შევცვლიდი ჩემს გარეგნობაში)

ზოგის პრიორიტეტულობა იცვლება, ზოგი ემატება, ზოგი აკლდება, მაგრამ ძირითადი მაინც იგივე რჩება.. : )

Tomorrow is another day

June 17, 2010

ამ ბოლო დროს ხშირად მახსენდება ეს მომენტი ამ ფილმიდან, არის რაღაც მსგავსება ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობასთან, მიუხედავად იმისა, რომ ნამეტანი პათეტიკურია და ჩემ თავს არანაირად არ ვაიგივებ სკარლეტ ო’ჰარასთან : )

როცა ბევრ რამეს კარგავ და სასოწარკვეთილი ხარ, გახსენდება რაღაც, რაც შენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, ძალას გაძლევს და რისთვისაც შეგიძლია იცხოვრო… the thing that matters, the thing that lasts…

ჩემ შემთხვევაში ეს არ არის მიწა, ტარა, ჩემთვის ეს არის მედიცინა და ჩემი საქმე. ყოველთვის მქონდა შეგრძნება, რომ ნამდვილი ცხოვრება ჩემთვის მაშინ დაიწყება, როცა რეალურად დავიწყებ ჩემს საქმეს, ამჟამად მხოლოდ მოსამზადებელ ეტაპზე ვარ.

მსოფლიოსა და ამერიკის სამედიცინო კლასიფიკაციების მამებსა და მესვეურებთან შემომაქვს წინადადება, რომ ICD-11-ში, თუ გნებავთ DSM-V-შიც, ცალკე ნოზოლოგიად შეიტანოთ პტს (პათოლოგიური ტირილის სინდრომი) ან, თუ გნებავთ, პტდ (პათოლოგიური ტირილის დაავადება).
საქმე რომ გაგიმარტივოთ აქვე მეთვითონვე ჩამოვწერ მის სადიაგნოზო კრიტერიუმებს:

1-ტირილი გადაბმულად მინიმუმ 12 საათის განმავლობაში მინიმუმ 2 თანმიმდევრული დღე.
2-შეგრძნება, რომ არ შუძლია გაჩერდეს. მაშინაც კი, როდესაც ცოტა ხნით ჩერდება, შეგრძნება, რომ ეს პაუზა დროებითია და ტირილი ისევ გაგრძელდება.
3-თვალების, ცხვირის, ტუჩების მკვეთრად გამოხატული ჰიპერემია და შეშუპება.
4-ტირილის დაწყებიდან რამდენიმე საათის შემდეგ თავის, თვალებისა და ზედაყბის (კბილებიანად) აუტანელი ტკივილი, ისეთი, რომ თავად ტირილის მიზეზს გავიწყებს.
5-სახეზე და თვალებზე ძლიერი სიმხურვალის შეგრძნება, რასაც ანეიტრალებს ყინულის, სველი კომპრესების გამოყენებით.
6-ღამით ძილის დარღვევები. დაძინების შემთხვევაში მრავალჯერადი გამოღვიძებები.
7-დილით გაღვიძების შემდეგ ქუთუთოების ძლიერი შეშუპება (შესაძლოა უფრო ძლიერი, ვიდრე დაძინებამდე) ჰიპერემიის გარეშე, სიმძიმის შეგრძნება თვალებში.
8-გაღიზიანებადობა, განსაკუთრებით აღიზიანებს ზედმეტი ყურადღება, “რა გჭირს” ტიპის შეკითხვები, ერიდება საზოგადოების თავშეყრის ადგილებს.
9-მზის სათვალეების, ტონალური კრემისა და სხვა შემნიღბავი საშუალებების არაადექვატური გამოყენება.
10-შედეგები სახეზეა ტირილის დასრულებიდან ან გაღვიძებიდან მინიმუმ 3-4 საათის განმავლობაში.

დამატებით შეიძლება აღინიშნებოდეს ვეგეტატიური სიმპტომატიკა-ტაქიკარდია, უსიამოვნო შეგრძნება გულისა და ეპიგასტრიუმის არეში. ტირილის შემდგომი აპათია, ძალის გამოლევა და ა.შ.

დიფერენციალური დიაგნოზი უნდა გატარდეს:
* ჩვეულებრივ ტირილთან, რომელიც არ გრძელდება ამდენი ხანი, მისი შედეგები არ არის ასე მკვეთრად გამოხატული და ქრება მალევე.
* თავის, თვალების ან ზედაყბის ტკივილის გამო გამოწვეულ ტირილთან (აქ ტირილი იწვევს ტკივილს).
* მარიაჟობის, ხამობის ან სხვა მიზეზების გამო გამოწვეულ მზის სათვალეების, ტონალური კრემისა და სხვა საშუალებების არაადექვატურ გამოყენებასთან.

კრიტერიუმები დადგინდა ერთ პიროვნებაზე მრავალწლიანი დაკვირვების შედეგად. ფართომასშტაბიანი რანდომიზებული კვლევების ჩატარება და კლასიფიკაციის სისტემაში დაავადების ზუსტი ადგილისა და კოდის განსაზღვრა თქვენთვის მომინდვია.

გმადლობთ ყურადღებისთვის.

— კაცო! მართალია, შენ შვილს შენ უშლი ინტერნეტში შესვლასა?

— მართალი გახლავთ. რა მაგის საქმეა? არა შეჯდა მწყერი ხესა, არა იყო გვარი მისი, შენი ჭირიმე! — უპასუხა თამამად პეტრემ.

— როგორ თუ არა იყო გვარი მისი?

— ესე, შენი ჭირიმე! ჩვენ ელიავას მუშებს გვეძახიან, დღე-და-ღამ ოფლი უნდა ვიწუროთ და პური ისე ვჭამოთ. ინტერნეტი რა ჩვენი საქმეა? ის ჩვენ დამშეულ კუჭს ვერ გაგვიძღობს. ჩვენი ინტერნეტი ელიავაა, ვენაცვალე იმის მადლს! როცა ვინმე რემონტს დაიწყებს, მაშინ იმაზედა ვკითხულობთ ჩვენს ბედსაცა. ჩვენი მაუსი დაუღალავი ციკლოვკის აპარატია, ვინდოუსი კიდევ მეტალოპლასტმასისა გვაქვს. ამოვაწებთ საღებავში ფუნჯსა, შევღებავთ კედლებსა, როცა დრო მოვა — მივალთ პატრონთან — და ის დალოცვილი ისე არ გაძუნწდება, რომ ერთიორი კაპიკი არ მოგვცეს. კომპიუტერი კარგია, ვინ არ იცის? ბევრიც სხვა რამეა კარგი ამ ქვეყანაზედ, ჩვენ იქამდინ ხელი არ მიგვიწვდება… გაგიბედავთ, შენი ჭირიმე, და გეტყვით, ჯერ კუჭი უნდა გავიძღოთ, კუჭი!.. ჩვენი თავდაპირველი გულის-ტკივილი ეს არის!..

— მართალს ამბობს, მე და ჩემმა ღმერთმა, — გაიხმაურა ხალხმა, რომელიც წუთის წინად ისე თავხედად დასცინოდა პეტრესა.

— მე მესმის, ჭკვიანო პეტრევ, შენი გულის ვითარება, — უბძანა დაღონებით მღვდელმა, — მე მოზიარე ვარ შენის გულის-ტკივილისა!.. შენ კაფელი გირჩევნია ინტერნეტსა, იმიტომ რომ შენ ხელობა დღეს პურს გაჭმევს.

— მართალი ბძანებაა, შენი ჭირიმე, — მიუგო პეტრემ.

— ეხლა შენ ერთი ეს მითხარ: რომ არ გცოდნოდა, ბეტონს გაშრობა რამდენი დღე უნდა, რომ არ გცოდნოდა, როგორ უნდა გამოყვანა ოთახის კუთხეებსა, როგორ უნდა პარკეტის დაგება და ფანჯრების ჩასმა, რომ არ გცოდნოდა, რომელ კაფელს რომელი ცემენტი უნდა — რა გეშველებოდა?

— შენი მტერი იქნებოდა, მე ვიქნებოდი.

— საიდამ იცი ეს ყველაფერი?

— როგორ თუ საიდამ?.. ბიჭებისგან, შენი ჭირიმე! მადლობა ღმერთსა, თვალი მქონია — მინახავს, ყური მქონია — მსმენია. გულისყური მქონია — მივხვედრილვარ, ხსოვნა მქონია, გონებაში ჩამრჩენია.

— რაც გინახავს, გსმენია, მიხვედრილხარ, გონებაში ჩაგრჩენია, — ამას სულ ერთიანად რას ეძახი?

— ჩემ გამოცდილებას, ჭირნახულობას, ჩემ ცოდნასა, შენი ჭირიმე!

— კუჭს გიძღობს ეგ შენი ცოდნა?

— მაგას რაღა პასუხი უნდა, შენი კვნესამე? თითონ შენ კარგად იცი, რომ უმაგისოდ წყალში გადასაგდები ვიქნებოდი.

— ეხლა ერთი ეს მითხარ კიდევ: რამდენი შენზედ უფრო მცოდნე კაცია ქვეყანაზედ?

— რა ვიცი, შე დალოცვილო? მგონი, თავზედ იმოდენი ბალანიც არა მქონდეს: მჯობს მჯობი არ დაელევა.

— იმ მცოდნე კაცების ჭირნახულობა, გამოცდილება, ცოდნა რომ შენსას ზედ დაემატოს, — კარგი არ იქნება? უფრო ადვილად არ გაიძღობ კუჭს, უფრო ცოტა ოფლით ბევრს არ მოიმკი?

— ღვთის წყალობა გქონდეთ, რომ კარგი ის იქნება, მაგრამ ხათაბალა ეს არის, რომ თვალი იმათამდინ არ მიმიწვდება და ყური. საიდამ სადაო, წმინდაო საბაო: ამოდენა დედამიწის ზურგზედ სად ვეძებო მე ისინი, რომ გამოვკითხო რამე?

— მე რომ გაჩვენო იმისთანა რამ, რომ მთელის ქვეყნის ოსტატობა, ჭკვიან კაცების ნაცადი, ცოდნა, თუ მოინდომებ, სულ მუდამ ხელთა გქონდეს, ერთი სიტყვით, რომელ ჭკვიან კაცთანაც გინდა, შორიდამვე გაგალაპარაკო, — რას იტყვი?

— იმას ვიტყვი, რასაც მთელი ქვეყანა ამბობს: ეგ ხომ მისნობა იქნება.

— აბა მაგისთანა მისანია ინტერნეტი.