ახალი წელი კი გადასარევად დაიწყო, მაგრამ რას ვიფიქრებდი, რომ ასეთი საინტერესო გაგრძელება ექნებოდა

ყველაზე მშფოთვარე, დიდი ცვლილებების მომტანი, შთაბეჭდილებებით და “იქსფერიენსებით” აღსავსე, ყველაზე საინტერესო, ყველაზე ჯადოსნური და ყველაზე ფრანგული წელი გამოვიდა ^^

ცუდიც ბლომად იყო და კარგიც, მაგრამ ყველაფერი-უკიდურესად. არაფერი საშუალო.

მთელი ამ დაღმასვლების და აღმასვლების შედეგად იმდენი ემოცია მივიღე, იმდენად “ჩავუღრმავდი” (არასწორი სიტყვაა, მაგრამ სხვა ვერ მოვიფიქრე:D), თუ შეიძლება ასე ითქვას, რომ რაღაცნაირად ჰომეოსტაზში მოვედი საკუთარ თავთან და გარემოსთან მგონი.

მგონი ამერიკელები მართლები არიან, სრულწლოვნების ასაკად 21 წელს რომ მიიჩნევენ. ან ჩემს შემთხვევაში დაემთხვა ასე ზუსტად. რაც არ უნდა იყოს, ფაქტია, რომ მე ამ ასაკის დასასრულს ვიგრძენი ერთბაშად, რომ აი ემ ბიქამინგ ედალთ. ენდ ზის იზ სოუ ინთერესთინგ ^^

იყო მომენტები, რომლებიც არასდროს დამავიწყდება და ხანდახან მე თვითონვე არ მჯერა, რომ ეს ჩემს თავს ხდებოდა. ისეთი მომენტები, სიბერეში რომ გაიხსენებ, გაიღიმებ და იტყვი, ტყუილად არ მიცხოვრიაო : )

ხოდა მინდა მადლობა ვუთხრა ყველა იმ ადამიანს, ვინც ამ ყველაფერში მონაწილეობა მიიღო.
მეგობრებს, ძალიან ახლობლებს და ძვირფასებს, საჭირო დროს საჭირო ადგილას გამოჩენილებს, ეპიზოდური როლის შემსრულებლებს და ირიბი კავშირის მქონეებსაც

ლავ იუ ოლლ, იუ მეიდ მაი იარ

მერე ჟან ჟოღესის მეტროს გვერდზე ვიჯექი, ქრისტინას ველოდებოდი უკნიდან რომ მომესმა ქართული ხმა, ზუსტად აღარ მახსოვს რას ამბობდნენ, მაგრამ ის ის იყო მოტრიალება და მისალმება დავაპირე, ისეთი გემრიელი გინება დააყოლეს, რომ მაშინვე გადავიფიქრე და ასე დამჯდარი თავჩაღუნული დავრჩი, არც შემიხედია გვერდით რომ ჩამიარეს.

მესამე შეხვედრა გაცილებით უკეთესი იყო. მე თვითონ დავურეკე, თბილისიდან გამომატანეს რაღაცეები ერთ აქ მცხოვრებ ქართულ ოჯახთან. კარგი ხალხია და ხშირადაც ვსტუმრობთ ხოლმე.

ყველა შემთხვევას დაწვრილებით აღარ დავწერ, უბრალოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ მართლა არის რაღაცეები, რასაც ვერსად გაექცევი..:)
ადრე მეგონა ასეთი მარტო საკუთარი თავი, ფიქრები და სიზმრები იყო
ეხლა ამ სიას ქართველებსაც ვამატებ
ვერც მათ გაექცევი..:)
თუნდაც ორიათასი კილომეტრით იყვნენ დაშორებული

გარედან ასე გამოიყურება:

სიტე უნივერსიტერ, ტრიპოდ ბე

ჩემი დერეფანი

ჩემი ოთახი შიგნიდან ^^
აბაზანა, კარები სარკით (სარკეში მე ფოტოაპარატით) და გარდერობი

აბაზანა, სამზარეულო და საძინებლის ნაწილი

შემოვბრუნდეთ

ვუალა! ფანჯარა, მაგიდა, თაროები და საწოლი

რა

რამე ვერ გაიგეთ?

რა საწოლი?

სად არის საწოლი?

ააახლავე

სლიოხკიმ დვიჟენიამ რუკი

ბრიუკი პრივრაშაიუტსია…

კიარადა

პჟჟჟ

პჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟჟ

ე ვუალა :ბის:

ესეც ჩემი ყველაზე ელექტრონული საწოლი მსოფლიოში ^^

ასე გამოიყურება სამუშაო ოთახი საძინებლის ჩამოწევის შემთხვევაში

ასე გამოიყურება სამუშაო ოთახი საძინებლის აწევის შემთხვევაში

დიდი მაგიდა თავისი უჯრებით და გვერდზე სავარაუდოდ გამათბობლით, რომელიც ამ ზაფხულში რასაკვირველია უფუნქციოდ არის
ოღონდ ამ საშრობ ჯოხთან ფრთხილად უნდა იყოთ, ადვილად ძვრება :უსერ:

დიდი მაგიდა და პატარა მაგიდა

დიდ და პატარა მაგიდებს შორის არსებული წარმონაქმნი, რომელიც კიბის ფუნქციასაც ასრულებს, უჯრებისაც და ხანდახან-სკამისაც

საკვირო ბაზრობაზე ოც ცენტად ნაყიდი ნთვარიანი სარკე ^^ მიურატის საჩუქარი ^^

და მოვედით ისევ კარებთან

სულ ეს არის

მორჩა კინო, წადით სახლებში

მეც დავკეტე ჟალუზი და წავედი, საქმეს მივხედო

ა ტუტ ალოღ ^^

ჩვენი ძვირფასი მამა და მარჩენალი, ძალიან მაგარი კაცი ^^

რომელიც საუბრობს (და ხუმრობს:D) მრავალ ენაზე (მათ შორის რუსულად:D)

რომელიც ტულუზაში ჩასვლისთანავე დაგვხვდა სადგურში, დაგვაბინავა საერთო საცხოვრებელში
ყველაფერი მოგვცა, რაც ახალჩამოსულ, ჯერ ბევრ რამეში გაურკვეველ სტუდენტებს სჭირდებათ
მეტროს რამენიმეჩაჯდომიანი ბილეთებიდან, რუკებიდან და მაღაზიების კატალოგებიდან დაწყებული, სურსათის მცირე მარაგით დამთავრებული

რომელმაც იმავე საღამოს წაგვიყვანა თავის მეგობარ არაჩვეულებრივ ქალთან, რომელსაც არაჩვეულებრივი ეზოიან-ბაღიანი სახლი აქვს და რომელიც არაჩვეულებრივი მზარეულია

რამოდენიმე სახის კერძით და ღვინით გაგვიმასპინძლდნენ ^^

ოღონდ ამ ხორცს ასე ეჭვის თვალით რატომ ვუყურებთ, აღარ მახსოვს

არა რა მთვრალები, უბრლოდ დესერტი გაგვიხარდა

მე ქრისტინა და ბატონი მიურატი არაჩვეულებრივი ქალის არაჩვეულებრივ ეზოში
სამწუხაროდ ბაღი კარგად არ ჩანს, მაგრამ სიტყვაზე მენდეთ

მეორე დღეს კვირა იყო და ბატონმა მიურატმა კვლავ არ დაგვტოვა უყურადღებოდ

ბაზრობაზე წაგვიყვანა მეზობელ ქალაქში

უამრავი საინტერესო თუ უინტერესო, ძველი თუ ახალი, იაფი თუ ძვირი ნივთი ვნახეთ

ზოგი ვიყიდე

ზოგი მიყიდეს ^^

და აი ნავაჭრით ხელში, კმაყოფილი სახეებით სახლში ვბრუნდებით

გზაზე უამრავი ლამაზი რამ შეგვხვდა, მაგრამ ყველაზე შთამბეჭდავი მზესუმზირის ყანები იყო

ხოდა ვერ მოვითმინეთ, გავაჩერეთ, გადმოვედით, ახლოდან ვნახეთ და სურათებიც გადავიღეთ

ერთი პატარა მზესუმზირაც წამოვიღეთ სამახსოვროთ :user:

ტულუზაში დაბრუნებულებმა კაპიტოლის მოედანზე გავიარეთ

აქაც გადავიღეთ სურათი, ოღონდ კაპიტოლი ჩვენს წინაა და სურათში არ ჩანს მაგრამ მთავარია ჩვენ ხომ ვხედავთ

შიგნითაც დავათვალიერეთ

და მერე ასე მთელი დღის ნასიარულები და დაღლილები წავედით საჭმელად

კრეპები და სალათი

მიურატის მიერ თავისივე სალათის ფოთლით გაფორმებული ჩემი ნახევრადშეჭმული კრეპი

დესერტად ნაყინი, რომელიც ბოლომდე ვერ შევჭამეთ სირისტიანებმა

მაგრამ რაც ჩვენ ვერ შევჭამეთ, მიურატმა მიირთვა მშვენივრად

ასე რომ ყველა კმაყოფილი დარჩა :bis:

აი ასეთი დახვედრა მოგვიწყვეს ფრანგებმა პირველ შაბათ-კვირას
ორშაბათს დილით ისევ გამოგვიარა და წაგვიყვანა კლინიკაში, სადაც ჩვენი თავი გადააბარა არნოდს (ოღონდ არა შვარცნეგერს)

თუმცა კლინიკა უკვე სხვა თემაა და აღარ გავაგრძელებ

მიურატსაც ისევ მივუბრუნდებით შემდეგში

ამჯერად სულ ეს იყო :bis:

***

ძალიან აბდაუბდად დავწერე, ოცნება და სინამდვილე გავაერთიენე, სიტყვების, განსაკუთრებით ზმნების დროები და ფორმები სულ ერთმანეთში ავურიე, მაგრამ არაუშავს, მეპატიება, ცოტა არ იყოს გამოუძინებელი ვარ… დღეს ნორმალურად დავიძინებ და ხვალიდან ისევ ჩვეულებრივად გავაგრძელებ ყველაფერს

ან რა უნდა დავწერო მაგალითად პარიზზე?

რომ საოცარი ქალაქია და მთელიდღე პირდაღებული ვუყურებდი არამარტო ყველა იმ ცნობილ ადგილს, რომელიც იქ ასე ბევრია, არამედ თითოეულ ქუჩას, სახლს, ხიდს, კაფეს, სკვერს…?

იმდენი დაწერილა, გადაღებულა, თქმულა.. მაინც ვერცერთი ვერ გამოხატავს პარიზს

ვერც მე გამოვხატავ

ეს შენი თვალით უნდა ნახო, შენი ფეხით უნდა მოიარო

თვითონვე უნდა დაჯდე შენსავე დაბადებისდღეზე რომელიმე ღია კაფეში, არაჩვეულებრივი ამინდი უნდა იყოს, კრემბრულე უნდა გედოს წინ და და თავს უბედნიერეს ადამიანად რომ იგრძნობთ, მერე მიხვდებით რაზე ვლაპარაკობ

აბა ასე მოყოლას რა აზრი აქვს

ეს იმას არ ნიშნავს რომ საერთოდ ხმას არ ამოვიღებ… სურათებსაც დავდებ ხოლმე, დავწერ კიდეც, მაგრამ ეს იმ ყველაფრის მეათედიც კი არ იქნება

იმდენი ხანი ველოდი საფრანგეთში წასვლას და იმდენი ემოცია დავხარჯე აქამდე, ახლა მემგონი აღარ დამრჩა არაფერი.
თუ შუაღამეს კომპიუტერთან ჯდომის ბრალია.
თუ ჩემი დაბადებისდღის არსიყვარულის გამო ვარ ასე, არ ვიცი…
ან შეიძლება თავდაცვითი რეფლექსია
არ მინდა რამე განსაკუთრებულს ველოდე
რომ მერე იმედი არ გამიცრუვდეს
როგორც ყოველთვის ხდება ხოლმე.

დაბადებისდღე ხომ ერთი ჩვეულებრივი დღეა, რომელიც უბრალოდ გახსენებს, რომ კიდევ ერთი წლით დაბერდი.
მაგრამ რატომღაც მაინც ავღნიშნავთ და ვუკეთებთ ერთმანეთს საჩუქრებს.
წელს მეთვითონ გავუკეთე საჩუქარი ჩემ თავს.
პარიზში ვიქნები.
თუმცა უცხო ხალხთან ერთად.
ვნახოთ როგორი იქნება.

აი ერთერთი ასეთი სისულელე… ყველაზე მარტივი და მოკლე :მო:
The World’s Shortest Personality Test

You Are Upbeat

You are dreamy, peaceful, and young at heart. Optimistic and caring, you tend to see the best in people. You tend to be always smiling – and making others smile. You are shy and intelligent… and a very hard worker. You’re also funny, but many people don’t see your funny side. Your subtle dry humor leaves your close friends in stitches.

“Good morning,” said the fox.

“Good morning,” the little prince responded politely. “Who are you?” asked the little prince, and added, “You are very pretty to look at.”

“I am a fox,” said the fox.

“Come and play with me,” proposed the little prince. “I am so unhappy.”

“I cannot play with you,” the fox said. “I am not tamed.”

“Ah! Please excuse me,” said the little prince.

But, after some thought, he added:

“What does that mean– ‘tame’?”

“It is an act too often neglected,” said the fox. It means to establish ties.”

“‘To establish ties’?”

“Just that,” said the fox. “To me, you are still nothing more than a little boy who is just like a hundred thousand other little boys. And I have no need of you. And you, on your part, have no need of me. To you, I am nothing more than a fox like a hundred thousand other foxes. But if you tame me, then we shall need each other. To me, you will be unique in all the world. To you, I shall be unique in all the world…”

“I am beginning to understand,” said the little prince. “There is a flower… I think that she has tamed me…”

“It is possible,” said the fox. “On the Earth one sees all sorts of things.”

The fox came back to his idea.

“My life is very monotonous,” the fox said. “I hunt chickens; men hunt me. All the chickens are just alike, and all the men are just alike. And, in consequence, I am a little bored. But if you tame me, it will be as if the sun came to shine on my life. I shall know the sound of a step that will be different from all the others. Other steps send me hurrying back underneath the ground. Yours will call me, like music, out of my burrow. And then look: you see the grain-fields down yonder? I do not eat bread. Wheat is of no use to me. The wheat fields have nothing to say to me. And that is sad. But you have hair that is the color of gold. Think how wonderful that will be when you have tamed me! The grain, which is also golden, will bring me back the thought of you. And I shall love to listen to the wind in the wheat…”

The fox gazed at the little prince, for a long time.

“Please– tame me!” he said.

“I want to, very much,” the little prince replied. “But I have not much time. I have friends to discover, and a great many things to understand.”

“One only understands the things that one tames,” said the fox. “Men have no more time to understand anything. They buy things all ready made at the shops. But there is no shop anywhere where one can buy friendship, and so men have no friends any more. If you want a friend, tame me…”

“What must I do, to tame you?” asked the little prince.

“You must be very patient,” replied the fox. “First you will sit down at a little distance from me– like that– in the grass. I shall look at you out of the corner of my eye, and you will say nothing. Words are the source of misunderstandings. But yo u will sit a little closer to me, every day…”

The next day the little prince came back.

“It would have been better to come back at the same hour,” said the fox. “If, for example, you come at four o’clock in the afternoon, then at three o’clock I shall begin to be happy. I shall feel happier and happier as the hour advances. At four o’clock, I shall already be worrying and jumping about. I shall show you how happy I am! But if you come at just any time, I shall never know at what hour my heart is to be ready to greet you… One must observe the proper rites…”

“What is a rite?” asked the little prince.

“Those also are actions too often neglected,” said the fox. “They are what make one day different from other days, one hour from other hours. There is a rite, for example, among my hunters. Every Thursday they dance with the village girls. So Thursday is a wonderful day for me! I can take a walk as far as the vineyards. But if the hunters danced at just any time, every day would be like every other day, and I should never have any vacation at all.”

So the little prince tamed the fox. And when the hour of his departure drew near

“Ah,” said the fox, “I shall cry.”

“It is your own fault,” said the little prince. “I never wished you any sort of harm; but you wanted me to tame you…”

“Yes, that is so,” said the fox.

“But now you are going to cry!” said the little prince.

“Yes, that is so,” said the fox.

“Then it has done you no good at all!”

“It has done me good,” said the fox, “because of the color of the wheat fields.” And then he added:

“Go and look again at the roses. You will understand now that yours is unique in all the world. Then come back to say goodbye to me, and I will make you a present of a secret.”

The little prince went away, to look again at the roses.

“You are not at all like my rose,” he said. “As yet you are nothing. No one has tamed you, and you have tamed no one. You are like my fox when I first knew him. He was only a fox like a hundred thousand other foxes. But I have made him my friend, and now he is unique in all the world.”

And the roses were very much embarrassed.

“You are beautiful, but you are empty,” he went on. “One could not die for you. To be sure, an ordinary passerby would think that my rose looked just like you– the rose that belongs to me. But in herself alone she is more important than all the hundreds of you other roses: because it is she that I have watered; because it is she that I have put under the glass globe; because it is she that I have sheltered behind the screen; because it is for her that I have killed the caterpillars (except the two or three that we saved to become butterflies); because it is she that I have listened to, when she grumbled, or boasted, or even sometimes when she said nothing. Because she is my rose.

And he went back to meet the fox.

“Goodbye,” he said.

“Goodbye,” said the fox. “And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.”

“What is essential is invisible to the eye,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

“It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important.”

“It is the time I have wasted for my rose–” said the little prince, so that he would be sure to remember.

“Men have forgotten this truth,” said the fox. “But you must not forget it. You become responsible, forever, for what you have tamed. You are responsible for your rose…”

“I am responsible for my rose,” the little prince repeated, so that he would be sure to remember.

ხშირად მყავს სტუმრები…
მოდიან და მიდიან…
ზოგი ძალიან ცოტა ხანი შემომივლის
ზოგი უფრო დიდხანს რჩება
და რო მიდის მერე მენატრება ხოლმე…
ბოლოს მაინც ყველა მიდის
და მარტო ვრჩები
სანამ ახალი სტუმარი არ მოვა…

ხან წვიმს, ხან თოვს, ხან ქარია, ხან მზეა…
მე სულ ჩემს პატარა სახლში ვარ
გზაზე ვიყურები ფანჯრიდან
გზაზე ისევ ბევრი ხალხი დადის
ყველა თავისთვის…

/12 Jun 2007/

• გავმხდარიყავი ექიმი და მხატვარი (მეორე პუნქტზე მალევე ვთქვი უარი შესაბამისი ნიჭის არარსებობის გამო, პირველს ვასრულებ ჯერჯერობით)
• ვყოფილიყავი “უძინარი”, ანუ არ დამჭირვებოდა ძილი ძალების აღსადგენად. ყოველთვის მომწონდა ღამე თავისი სიწყნარით და ყველაფრით (ეხლაც სიამოვნებით გამოვიყენებდი ძილში დახარჯულ დროს სხვა საქმეებში, რომ შეიძლებოდეს)
• შემძლებოდა სიზმრების მართვა (ერთი პერიოდი ვიყავი დაინტერესებული, მერე დავიკიდე. ეხლა საერთოდ იშვიათად ვნახულობ სიზმრებს და თან ეს ცალკე თემაა, აქ არ დავწერ)
• მქონოდა ტელესკოპი და შემესწავლა კოსმოსი (ეხლა ისე ძალიან აღარ მაინტერესებს, თუმცა მაინც სიამოვნებით წავიდოდი ობსერვატორიაში ერთხელ მაინც)
• მენახა ჩრდილოეთის ციალი (ეხლაც მინდა და ერთხელ მაინც აუცილებლად ვნახავ)
• დამეთვალიერებინა წყალქვეშა სამყარო (თუ საშუალება მომეცემა, ახლაც სიამოვნებით დავათვალიერებ)
• შევხვედროდი შობას რომელიმე ევროპულ ქალაქში (ისეთი შობა მინდოდა, კინოებში რომ იყო ხოლმე. ნაწილობრივ აქაც მქონია ეგეთი შობა, მაგრამ ევროპაშიც შევხვდები)
• მესწავლა ციგურებზე სრიალი (ერთი წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ გადავიფიქრე და ეხლა აღარ მინდა)
• მეფრინა რაიმე საშუალებით (არა თვითმფრინავით) (პარაპლანით ვიფრინე ერთხელ)
• მყოლოდა ცხენი და მესეირნა მასთან ერთად (ეს დღის წესრიგში აღარ დგას დიდი ხანია, თუმცა თუ ოდესმე საშუალება მომეცემა, შეიძლება კვლავ დავფიქრდე)
• მქონოდა ხის სახლი, დიდი ეზოთი და ბუხრით, სადაც ვიცხოვრებდი მხოლოდ მე, პეპი გრძელიწინდასავით (პეპის რა მოგახსენოთ, მაგრამ საკუთარი, ჩემი გემოვნებით მოწყობილი სახლი დღესაც ჩემი მთავარი სურვილია, რასაც აუცილებლად ავისრულებ)
• მქონოდა ბაღი, რომელსაც ჩემი ხელით მოვუვლიდი (ნაწილობრივ ეხლაც მაქვს, მაგრამ ისეთი არაა როგორიც მინდა)
• ვყოფილიყავი დედაჩემივით ქერა და ცისფერთვალება (ამჟამად ეს აღარ მინდა, თუმცა ზოგიერთ რამეს მაინც შევცვლიდი ჩემს გარეგნობაში)

ზოგის პრიორიტეტულობა იცვლება, ზოგი ემატება, ზოგი აკლდება, მაგრამ ძირითადი მაინც იგივე რჩება.. : )

ამ ბოლო დროს ხშირად მახსენდება ეს მომენტი ამ ფილმიდან, არის რაღაც მსგავსება ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობასთან, მიუხედავად იმისა, რომ ნამეტანი პათეტიკურია და ჩემ თავს არანაირად არ ვაიგივებ სკარლეტ ო’ჰარასთან : )

როცა ბევრ რამეს კარგავ და სასოწარკვეთილი ხარ, გახსენდება რაღაც, რაც შენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, ძალას გაძლევს და რისთვისაც შეგიძლია იცხოვრო… the thing that matters, the thing that lasts…

ჩემ შემთხვევაში ეს არ არის მიწა, ტარა, ჩემთვის ეს არის მედიცინა და ჩემი საქმე. ყოველთვის მქონდა შეგრძნება, რომ ნამდვილი ცხოვრება ჩემთვის მაშინ დაიწყება, როცა რეალურად დავიწყებ ჩემს საქმეს, ამჟამად მხოლოდ მოსამზადებელ ეტაპზე ვარ.

1-ტირილი გადაბმულად მინიმუმ 12 საათის განმავლობაში მინიმუმ 2 თანმიმდევრული დღე.
2-შეგრძნება, რომ არ შუძლია გაჩერდეს. მაშინაც კი, როდესაც ცოტა ხნით ჩერდება, შეგრძნება, რომ ეს პაუზა დროებითია და ტირილი ისევ გაგრძელდება.
3-თვალების, ცხვირის, ტუჩების მკვეთრად გამოხატული ჰიპერემია და შეშუპება.
4-ტირილის დაწყებიდან რამდენიმე საათის შემდეგ თავის, თვალებისა და ზედაყბის (კბილებიანად) აუტანელი ტკივილი, ისეთი, რომ თავად ტირილის მიზეზს გავიწყებს.
5-სახეზე და თვალებზე ძლიერი სიმხურვალის შეგრძნება, რასაც ანეიტრალებს ყინულის, სველი კომპრესების გამოყენებით.
6-ღამით ძილის დარღვევები. დაძინების შემთხვევაში მრავალჯერადი გამოღვიძებები.
7-დილით გაღვიძების შემდეგ ქუთუთოების ძლიერი შეშუპება (შესაძლოა უფრო ძლიერი, ვიდრე დაძინებამდე) ჰიპერემიის გარეშე, სიმძიმის შეგრძნება თვალებში.
8-გაღიზიანებადობა, განსაკუთრებით აღიზიანებს ზედმეტი ყურადღება, “რა გჭირს” ტიპის შეკითხვები, ერიდება საზოგადოების თავშეყრის ადგილებს.
9-მზის სათვალეების, ტონალური კრემისა და სხვა შემნიღბავი საშუალებების არაადექვატური გამოყენება.
10-შედეგები სახეზეა ტირილის დასრულებიდან ან გაღვიძებიდან მინიმუმ 3-4 საათის განმავლობაში.

დამატებით შეიძლება აღინიშნებოდეს ვეგეტატიური სიმპტომატიკა-ტაქიკარდია, უსიამოვნო შეგრძნება გულისა და ეპიგასტრიუმის არეში. ტირილის შემდგომი აპათია, ძალის გამოლევა და ა.შ.

დიფერენციალური დიაგნოზი უნდა გატარდეს:
* ჩვეულებრივ ტირილთან, რომელიც არ გრძელდება ამდენი ხანი, მისი შედეგები არ არის ასე მკვეთრად გამოხატული და ქრება მალევე.
* თავის, თვალების ან ზედაყბის ტკივილის გამო გამოწვეულ ტირილთან (აქ ტირილი იწვევს ტკივილს).
* მარიაჟობის, ხამობის ან სხვა მიზეზების გამო გამოწვეულ მზის სათვალეების, ტონალური კრემისა და სხვა საშუალებების არაადექვატურ გამოყენებასთან.

კრიტერიუმები დადგინდა ერთ პიროვნებაზე მრავალწლიანი დაკვირვების შედეგად. ფართომასშტაბიანი რანდომიზებული კვლევების ჩატარება და კლასიფიკაციის სისტემაში დაავადების ზუსტი ადგილისა და კოდის განსაზღვრა თქვენთვის მომინდვია.

გმადლობთ ყურადღებისთვის.

— მართალი გახლავთ. რა მაგის საქმეა? არა შეჯდა მწყერი ხესა, არა იყო გვარი მისი, შენი ჭირიმე! — უპასუხა თამამად პეტრემ.

— როგორ თუ არა იყო გვარი მისი?

— ესე, შენი ჭირიმე! ჩვენ ელიავას მუშებს გვეძახიან, დღე-და-ღამ ოფლი უნდა ვიწუროთ და პური ისე ვჭამოთ. ინტერნეტი რა ჩვენი საქმეა? ის ჩვენ დამშეულ კუჭს ვერ გაგვიძღობს. ჩვენი ინტერნეტი ელიავაა, ვენაცვალე იმის მადლს! როცა ვინმე რემონტს დაიწყებს, მაშინ იმაზედა ვკითხულობთ ჩვენს ბედსაცა. ჩვენი მაუსი დაუღალავი ციკლოვკის აპარატია, ვინდოუსი კიდევ მეტალოპლასტმასისა გვაქვს. ამოვაწებთ საღებავში ფუნჯსა, შევღებავთ კედლებსა, როცა დრო მოვა — მივალთ პატრონთან — და ის დალოცვილი ისე არ გაძუნწდება, რომ ერთიორი კაპიკი არ მოგვცეს. კომპიუტერი კარგია, ვინ არ იცის? ბევრიც სხვა რამეა კარგი ამ ქვეყანაზედ, ჩვენ იქამდინ ხელი არ მიგვიწვდება… გაგიბედავთ, შენი ჭირიმე, და გეტყვით, ჯერ კუჭი უნდა გავიძღოთ, კუჭი!.. ჩვენი თავდაპირველი გულის-ტკივილი ეს არის!..

— მართალს ამბობს, მე და ჩემმა ღმერთმა, — გაიხმაურა ხალხმა, რომელიც წუთის წინად ისე თავხედად დასცინოდა პეტრესა.

— მე მესმის, ჭკვიანო პეტრევ, შენი გულის ვითარება, — უბძანა დაღონებით მღვდელმა, — მე მოზიარე ვარ შენის გულის-ტკივილისა!.. შენ კაფელი გირჩევნია ინტერნეტსა, იმიტომ რომ შენ ხელობა დღეს პურს გაჭმევს.

— მართალი ბძანებაა, შენი ჭირიმე, — მიუგო პეტრემ.

— ეხლა შენ ერთი ეს მითხარ: რომ არ გცოდნოდა, ბეტონს გაშრობა რამდენი დღე უნდა, რომ არ გცოდნოდა, როგორ უნდა გამოყვანა ოთახის კუთხეებსა, როგორ უნდა პარკეტის დაგება და ფანჯრების ჩასმა, რომ არ გცოდნოდა, რომელ კაფელს რომელი ცემენტი უნდა — რა გეშველებოდა?

— შენი მტერი იქნებოდა, მე ვიქნებოდი.

— საიდამ იცი ეს ყველაფერი?

— როგორ თუ საიდამ?.. ბიჭებისგან, შენი ჭირიმე! მადლობა ღმერთსა, თვალი მქონია — მინახავს, ყური მქონია — მსმენია. გულისყური მქონია — მივხვედრილვარ, ხსოვნა მქონია, გონებაში ჩამრჩენია.

— რაც გინახავს, გსმენია, მიხვედრილხარ, გონებაში ჩაგრჩენია, — ამას სულ ერთიანად რას ეძახი?

— ჩემ გამოცდილებას, ჭირნახულობას, ჩემ ცოდნასა, შენი ჭირიმე!

— კუჭს გიძღობს ეგ შენი ცოდნა?

— მაგას რაღა პასუხი უნდა, შენი კვნესამე? თითონ შენ კარგად იცი, რომ უმაგისოდ წყალში გადასაგდები ვიქნებოდი.

— ეხლა ერთი ეს მითხარ კიდევ: რამდენი შენზედ უფრო მცოდნე კაცია ქვეყანაზედ?

— რა ვიცი, შე დალოცვილო? მგონი, თავზედ იმოდენი ბალანიც არა მქონდეს: მჯობს მჯობი არ დაელევა.

— იმ მცოდნე კაცების ჭირნახულობა, გამოცდილება, ცოდნა რომ შენსას ზედ დაემატოს, — კარგი არ იქნება? უფრო ადვილად არ გაიძღობ კუჭს, უფრო ცოტა ოფლით ბევრს არ მოიმკი?

— ღვთის წყალობა გქონდეთ, რომ კარგი ის იქნება, მაგრამ ხათაბალა ეს არის, რომ თვალი იმათამდინ არ მიმიწვდება და ყური. საიდამ სადაო, წმინდაო საბაო: ამოდენა დედამიწის ზურგზედ სად ვეძებო მე ისინი, რომ გამოვკითხო რამე?

— მე რომ გაჩვენო იმისთანა რამ, რომ მთელის ქვეყნის ოსტატობა, ჭკვიან კაცების ნაცადი, ცოდნა, თუ მოინდომებ, სულ მუდამ ხელთა გქონდეს, ერთი სიტყვით, რომელ ჭკვიან კაცთანაც გინდა, შორიდამვე გაგალაპარაკო, — რას იტყვი?

— იმას ვიტყვი, რასაც მთელი ქვეყანა ამბობს: ეგ ხომ მისნობა იქნება.

— აბა მაგისთანა მისანია ინტერნეტი.

ორი თვით, სტუდენტთა საზაფხულო სტაჟირების პროგრამით
ჩვენი უნივერსიტეტიდან

ამ პროგრამის შესახებ ადრეც ვიცოდი, მაგრამ რაღაც წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა საფრანგეთში წასვლა… სულ ვფიქრობდი not for me.. რატომღაც.

მერე დაახლოებით ერთი წლის წინ რაღაც მოხდა და ვიფიქრე – რატომაც არა?

მაშინვე ვერ წავიდოდი რათქმაუნდა, იმ ზაფხულს თურქეთში წავედი ასეთივე სტაჟირებაზე, რითიც საკმაოდ კმაყოფილი ვარ.

შემოდგომიდან ფრანგულის სწავლას შევუდექი. ბევრი დრო არ გასულა მას შემდეგ და ჯერ კიდევ კარგად არ ვიცი ენა, მაგრამ გამოცდისთვის მართლა კარგად მოვემზადე და
გავედი!

არ ვიცი რა უფრო მიხარია, თვითონ ის, რომ საფრანგეთში გავივლი სტაჟირებას ორი თვით, თუ ის, რომ რაღაც მოვინდომე, რაც მანამდე წარმოუდგენელი მეჩვენებოდა, ყველაფერი გავაკეთე და გამომივიდა.
ჯერჯერობით ალბათ უფრო მეორე ფაქტი, პირველი ჯერ კარგად ვერ გამიაზრებია. ალბათ სანამ იქ არ ჩავალ ვერც გავიაზრებ ბოლომდე

სულ ეს იყო რისი თქმაც მინდოდა : )

I’m going to France