one day

ფრანგულში დავალება გვქონდა-ჩვენი ერთი ჩვეულებრივი დღის აღწერა. ეგ კი დავწერე, მაგრამ იმის დაწერაც მომინდა, როგორი არის კიარა, როგორი მინდა იყოს ჩემი ერთი ჩვეულებრივი დღე. უფრო სწორად დაწერა არა, ჩვენება. სურათებით. ყოველგვარი კომენტარის გარეშე. რათქმაუნდა ძალიან მოკლედ და ზოგადად.

ახალი სინდრომები

სინდრომი 1: ჰიპერმეცადინეობის სინდრომი

ეს სინდრომი ვლინდება მაშინ, როცა ორი ან მეტი ადამიანი ერთდროულად დიდი ხნის მანძილზე დაჟინებული კითხულობს და სწავლობს დიდი მოცულობის მასალას. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ მათ ეწყებათ უმიზეზო და უზომო სიცილი ყველა ფრაზასა და მოქმედებაზე. ეს მხიარულება და ეიფორია შეიძლება შევადაროთ ზოგიერთი ნარკოტიკული საშუალებით გამოწვეულ მხიარულებას.

სინდრომი 2: გუგლდამოკიდებულების სინდრომი

ეს სინდრომი ინტერნეტდამოკიდებულების სინდრომისა და ტრაკისაწევისდაზარების სინდრომების გაერთიანებით მიიღება და გამოიხატება შემდეგში: როცა ადამიანი კომპიუტერთან ზის და მოშივდება, იმის მაგივრად, რომ წავიდეს და ჭამოს, იწყებს გუგლში საჭმელების სურათების ძებნას. ან ეძინება, და იწყებს ბალიშებისა და ფუმფულა ლოგინების სურათების თვალიერებას. და ა.შ. დაუსრულებლად ყველაფერზე.

ფართომასშტაბიან საზოგადოებაზე დაკვირვების ბედნიერება არ მქონია, მხოლოდდამხოლოდ საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდნობით დავწერე.
თუმცა შეიძლება უკვე ცნობილი და აღწერილი სინდრომებია, ავტორობის პრეტენზია არ მაქვს

Fღანგული

დიპლომი უკვე მაქვს, სწავლა ეხლა დავიწყე ოღონდ ამჯერად სერიოზულად და დიდი ენთუზიაზმით. პირველი გაკვეთილი უკვე მქონდა დიუმას ცენტრში, საკმაოდ მომეწონა გარემოც და მასწავლებელიც. გული მიგრძნობს კარგად ვისწავლი ყოველ შემთხვევაში მაქსიმუმს გავაკეთებ.

კიდევ გასაკეთებელი საქმეების რიგში დგას სამედიცინოზე ნორმალურად სწავლა, გინეკოლოგიის-კარგად.
კიდევ აღნიშნულ საგანზე რომელიმე კლინიკაში სიარული და თემის დამუშავება კონფერენციებისთვის.

და პროგრამა მაქსიმუმი-ზაფხულში სტუდენტურ სტაჟირებაზე წასვლა საფრანგეთში.
აი ეს ბოლო ცოტა ძნელი საქმეა, მაგრამ აქაც მაქსიმუმს გავაკეთებ.

მოკლედ პატარა თუ-დუ ლისთი გამომივიდა
მერე რა, ბევრი ახალი წლის მოსვლისას წერს ხოლმე გასაკეთებელი საქმეების სიას, მე ახალი სასწავლო წლის მოსვლისას დავწერე. იქნებ აქ დაწერის მერე უფრო შევასრულო

სხვა

იმ ფენომენზე მინდა დავწერო, შარვლის საყიდლად რომ გახვალ და სულ მაიკებს უყურებ და მოგწონს, არადა მაიკის საყიდლად რომ ყოფილიყავი გამოსული, კაბებზე დაგრჩებოდა თვალები… და საბოლოოდ სულ სხვა რამეს ყიდულობ : (
ტანსაცმელი უბრალოდ მაგალითად მოვიყვანე, ბევრ რამეში ვარ ეგრე.
განსაკუთრებით მომავალ რეზიდენტურასთან დაკავშირებით.
სულ მგონია, რომ “სხვა” უფრო კარგი იქნება, “სხვაგან” უფრო კარგი პირობებია.
ამიტომ მუდმივად მივედ-მოვედები ათას რამეს. იმედია ბოლოს სწორ ადგილას გავჩერდები.. : (

აღმოჩენები

უკანასკნელ პერიოდში აღმოვაჩინე:

• ავტობუსში დაჯდომისა და დაწოლის ათასი სხვადასხვა პოზა როგორც ერთ, ისე ორ სკამზე.
• სკოჩის ათასი სხვადასხვა დანიშნულება და მისი გამოყენების ამდენივე მეთოდი.
• უცხოელთან ხელებითა და ფეხებით საუბრის ათასი ხერხი, როცა ერთმანეთის ენა არ იცით.
• რომ ქირურგობა არც ისე ბუა ყოფილა და ხანდახან საინტერესო და სასიამოვნოც კი შეიძლება იყოს.
• რომ ოპერაციის ყურებისას უფრო იღლები, ვიდრე კეთებისას
• რომ “გლორია ჯინსი” შარვლების კიარა, ყავის ბრენდია
• რომ ძალიან მომწონს უცხო ქვეყანაში ყოფნა როგორც ტურისტის, ისე სტუდენტის სტატუსით.
• რომ გაგანია ზაფხულში შეიძლება შეგცივდეს და გაიყინო კიდეც.
• რომ როცა აქციები არ არის, არც ისე ცხელა, არც ისე ბევრი ხალხი და მანქანებია და ხეებიც ისეა გაფოთლილი, რომ სახლთა უმეტესობას ფარავს, თბილისი ნორმალურ ქალაქს ემსგავსება.
• რომ უმობილუროდ და უკომპიუტეროდაც შეიძლება ცხოვრება (ოღონდ ცოტა ხნით).

Last Week

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ჩემთვის ყოველთვის ყველაფერი კარგი ბოლოს იწყება ხოლმე. სამი კვირაა აქ ვართ და ყველაზე საინტერესო რათქმაუნდა ეს მესამე კვირა აღმოჩნდა.
თავიდან რომ მივედი კლინიკაში, მეზობლის ბავშვივით შორიდან ვუყურებდი ყველაფერს. რათქმაუნდა ბევრი რამე ვნახე, ოპერაციებიც, მშობიარობებიც, მაგრამ პერსონალი იყო რაღაცნაირი… არა, პერსონალი კიარა, მათი დამოკიდებულება ჩვენდამი. ზოგიერთი საერთოდ არ გვიმჩნევდა, ზოგიერთი მარტო შეკითხვებზე გვპასუხობდა, ეს ალბათ ძირითადად იმის გამო, რომ ბევრმა ინგლისური საერთოდ არ იცოდა, ან ცუდად იცოდა. იყვნენ გამონაკლისებიც რათქმაუნდა, რომლებიც გველაპარაკებოდნენ და თავისი ინიციატივითაც გვიხსნიდნენ რაღაცეებს, მაგრამ ერთიორი. საოპერაციოში ძირითადად უნდა უყურო მაინც და იმდენი ოპერაცია იყო, მოსაწყენად ვის ეცალა, მაგრამ აი სამშობიარო განყოფილებაში ყოფნისას, როცა არაფერი ხდებოდა, მართლა ზემოთხსენებულ მეზობლის ბავშვივად ვგრძნობდი თავს.
ამ კვირის დასაწყისიდანვე, ვინაიდან ივლისი დამთავრდა და აგვისტო დაიწყო, საოპერაციოში პერსონალის ნაწილი შეიცვალა და მათი უმეტესობა ბევრად უფრო სასიამოვნო, მეგობრული და რაც მთავარია, ინგლისურის მცოდნე აღმოჩნდა. ორშაბათსვე გამოჩნდა ჩვენი ზანგი ხელმძღვანელი ადამი, რომელიც ჩემს ყოველ დანახვაზე მეუბნებოდა (და არა მეკითხებოდა) “მარიამ, ჰაუ არ იუ”. მანვე უთხრა ერთ გოგოს, რომ ოპერაციაზე შევეყვანე. ამ გოგოს სახელი ვერ დავიმახსოვრე, არც ის ვიცი ექიმია თუ რეზიდენტი (ცოტა ძნელი გასარჩევია ვინ სტუდენტია, ვინ ექიმი და ვინ რეზიდენტი, იმიტომ, რომ ყველა ახალგაზრდაა და ყველა ყველაფერს აკეთებს), მაგრამ რაც მთავარია ხელები დამაბანინა, ფორმა ჩამაცვა და ოპერაციაზე თავის გვერდით დამაყენა. მიომექტომია იყო, პირველად ვიყავი ასე ახლოს პაციენტთან და ყველაფერს კარგად ვხედავდი, მაგრამ ყურების მეტი მაინც არაფერი გამიკეთებია და შესაბამისად, ემოციებიც არ მქონია. აი ნამდვილი ოპერაცია შემდეგ დღეს იყო. დილიდან ვესწრებოდით საკეისროებს. აქედან ერთერთი ექიმი წინა ორ კვირაშიც მოღვაწეობდა და იმ გამონაკლისებში შედიოდა, ვინც რაღცეებს მიხსნიდა. ჩვენ პატიოსნად ვუყურებდით და უცებ გვითხრეს, რომ ცოტა მოგვიანებით, ხალხი რომ წავა-წამოვა, ჩვენც დაგვაყენებდნენ, მოვიდა ეს ჟამიც, ცოტა ვნერვიულობდი (პირველზე უფრო მეტად), რამოდენიმეჯერ მომიწია ხელების დაბანა, რადგან ხან ძალიან ადრე მომივიდა, ხან რაღაცას შევეხე. ოპერაციაზე სრულუფლებიანი ასისტენტი ვიყავი: ვწმინდავდი სისხლებს, ვიჭერდი მაშებს, ვჭრიდი ძაფებს, სისხლძარღვების კოაგულაციაც გავაკეთე და რამდენიმე ნაკერიც დავადე. ვიღაცისთვის შეიძლება სასაცილო იყოს ეს ყველაფერი, მაგრამ მე ისეთი აჟიტირებული გამოვვარდი იქიდან, გზაში შემხვედრ ყველა ნაცნობს და არანაცნობს ვახარე, რომ ოპერაციაზე ვიდექი. იმის მერე კიდე ორ საკეისროზე ვიყავი ასისტენტად და იმედია ხვალაც მომიწევს. მოკლედ ჩემი ქირურგიული ნათლობა შედგა და ძალიანაც მომეწონა ეს ჭრა-კერვა. აწი როცა ქირურგობაზე ჩამოვარდება ლაპარაკი, ასე გადაჭრით არ ვიუარებ
გარდა ამისა, მეანობაშიც გამოჩნდა ერთი გულისხმიერი ექიმი, რომელიც მსგავსი პროგრამით იყო ნამყოფი საზღვარგარეთ და მაშინვე მიხვდა ჩემს მეზობლისბავშვობას. გამომელაპარაკა, თავის კაბინეტში ორსული ქალების გასინჯვაზე დამასწრო, ბევრი რამე ამიხსნა, ბევრი რამე მაჩვენა.
მოკლედ, ამ კვირაში გაცილებით ბევრი გავაკეთე, ვიდრე წინა ორ კვირაში ერთად. პასიური დამკვირვებლიდან აქტიურ მონაწილედ გადავიქეცი და ეხლა, როცა მუღამში შევედი, ასე მალე დაბრუნება აღარ მინდა. უფრო სწორად, თან მინდა თან არა. თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს მაგას, ნებისმიერ შემთხვევაში შაბათს წამოვალთ და კვირას უკვე დავუბრუნდები მშობლიურ თბილისს

see u soon

სურათები ლაპარაკის ნაცვლად

იხ. სურათები

პერიოდულად ვამატებ ახლებს

(ამას ქვია წერა მეზარება)

Turkey part I

გზა

მგზავრობა იმაზე კომფორტული აღმოჩნდა, ვიდრე მოველოდი. გვყავდა გამცილებელი ხათუნა, ნატოდ წოდებული, რომელიც პერიოდულად გვირიგებდა წყალს, წვენს, ჩაის ან ყავას და გარდა ამისა, თარჯიმნის ფუნქციასაც ასრულებდა. გვქონდა გემრიელი პეჩენიები, რომლებსაც მთელი გზა ხელით ვაკავებდი, რადგან რამდენჯერმე გადმოცვივდა სკამის ზურგიდან. გვქონდა აგრეთვე აიპოდი, რომელიც ავტობუსში ჩართული თურქული რადიოს ხმას ვერ ახშობდა, მაგრამ მაინც. რაც მთავარია, ავტობუსში არ ცხელოდა და ღამე იმის საშუალებაც გვქონდა, ორ-ორ სკამზე გადავნაწილებულიყავით. საკმაოდ ხშირადაც ვჩერდებოდით. ყველაზე არასასიამოვნო გაჩერება საბაჟოზე იყო. მართალია მხოლოდ პასპორტები შეგვიმოწმეს და საკმაოდ ადვილად გამოვედით, მაგრამ მაინც ძალიან დაგვცხა. ყველაზე სასიამოვნო გაჩერება ზღვის პირას იყო. მართალია მხოლოდ კოჭებამდე შევედით წყალში, მაგრამ მაინც ნეტარება იყო, მითუმეტეს თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მანამდე 12 საათიანი მგზავრობის თითქმის ნახევარი ზღვის პირას მივდიოდით და სულ იმაზე ვფიქრობდი, ნეტა ცოტა ხანი მაინც გავჩერდეთთქო. მთლიანობაში 22 საათი გამოვიდა გზა. საკმაოდ დამღლელი იყო, მაგრამ არა აუტანელი. ანკარაში დილის 6 საათზე შემოვედით და მალევე მოვედით ჰაჯეტეპეს საერთო საცხოვრებელში, იგივე დორმიტორიში, იგივე იურტში.

იურტი

საერთო საცხოვრებელიც საკმაოდ კომფორტული აღმოჩნდა. ორკაციან ოთახებში გადაგვანაწილეს. ამდენხნიანი მგზავრობის შემდეგ ისე მშობლიურად მოგვეჩვენა იქაურობა, რომ ერთი წუთითაც არ მიგრძვნია, რომ უცხო ადგილას ვიყავი. პატარა ოთახი გვაქვს ორი საწოლით, ორი თაროიანი მაგიდით, კარადით და პატარა მაცივრით. მართალია ეს მაცივარი პერიოდულად დოლგარმონის ხმაზე მღერის, მაგრამ ეს სულაც არ მაწუხებს. არ მაწუხებს აგრეთვე მეზობელი მეჩეთის მოლას პერიოდული ყვირილი. პირველ ორ ღამეს გამაღვიძა, მაგრამ მერე უკვე შევეჩვიე და ეხლა ძირითადად ჭამის მოახლოების მაუწყებელი ფუნქცია აქვს. სამაგიეროდ ზოგჯერ, როცა ბევრნი მოვგროვდებით ხოლმე ეზოში, ჩვენ ვაწუხებთ იურტის სხვა პატიოსან სტუდენტებს ჩვენი ხმაურით და ხანდახან სიმღერით.

კლინიკა

ჰაჯეტეპეს უნივერსიტეტი საკმაოდ ბევრი სხვადასხვა შენობისა და კლინიკისაგან შედგება და საკმაოდ დიდი ტერიტორია უჭირავს. ჩვენ კლინიკაში მეორე დღეს მიგვიყვანეს, ბევრი ბოდიალის შემდეგ. მეგონა მარტო ვეღარ მივაგნებდი იქაურობას, მაგრამ მშვენივრადაც მივაგენი. მე მეანობა-გინეკოლოგიის განყოფილებაში ვარ, რომელიც ორი ნაწილისგან შედგება: სამშობიარო და საოპერაციო ბლოკი. სამშობიაროში ბევრი არაფერი ხდება, შეიძლება მთელი დღე ისე იჯდე, ერთი მშობიარობა არ იყოს, საოპერაციოში კი პირიქით, კონვეირივით მუშაობენ. ორი ოთახია გინეკოლოგიის და ორივეში დილის 8 საათიდან ერთი პაციენტი გამოდის, მეორე შედის, მეორე გამოდის, მესამე შედის, და ასე მთელი დღე. უკვე ძალიან ბევრი რამე ვნახე, თუმცა ძირითადად რამოდენიმე ტიპის ოპერაცია კეთდება. კლინკის მოწყობილობა-აღჭურვილობაზე ბევრს არ ვილაპარაკებ, უბრალოდ ვიტყვი-სუპერ.

MyBirthday

Your Birthday Predicts You’re Independent

Ever since you were born, you’ve loved doing your own thing. You enjoy puzzles and games. Anything that stretches your mind interests you. You are a quiet person – often lost in your own thoughts. Others find you completely mysterious. You have so much fun thinking, dreaming, and planing. You hardly have time for friends.

What Does Your Birthday Predict About You?

შვებულება

მაქვს პერიოდები, როცა აქტიურად ვხმარობ კომპიუტერს მაგრამ პერიოდულად მბეზდება და ვეღარ ვხვდები ხოლმე რა მინდოდა და რას ვაკეთებდი საათობით ინტერნეტში… ეხლა კარგა ხანია ეს მობეზრება დამეწყო. ამას დაემატა ის, რომ გამოცდები მაქვს და კომპიუტერი გამიფუჭდა. რაღაცეების შემოწმებას და პასიუდ დაკვირვებას კი ვახერხებ ხოლმე მაინც, მგრამ აქტიური მოღვაწეობის და მოდერაციის სურვილი არ მაქვს შეიძლება ითქვას, პატარა შვებულება ავიღე ინტერნეტისგან და ფრიად ბედნიერი ვარ, თუმცა გამოცდისთვის მზადების პროცესს რამდენად შეიძლება შვებულება ეწოდოს, არ ვიცი

ნიდ ჰელპ

ვიცი გავსებულია ტელევიზიები, გაზეთები, ინტერნეტი და ყველაფერი დახმარების თხოვნით. ზოგი ეკლესიის აშენებისთვის ითხოვს დახმარებას, ზოგი მზრუნველობას მოკლებული ბავშვებისთვის, გაჭირვებულებისთვის, ომში დაღუპულთა ოჯახებისთვის, ავადმყოფებისთვის და ათასი რამისთვის… ვიცი იმდენია, ყველას ვერ გასწვდები ადამიანი, მაგრამ ერთი ეგეთი განცხადება მეც უნდა გავაკეთო. უფრო სწორად, ჩემთვის მოწერილი წერილი დავაციტირო.

მოგეხსენება, რომ ჯანმედში (და არამარტო) წერს ერთი ქალბატონი, სახელად *******, რომელიც სამწუხაროდ, დაავადებულია C ჰეპატიტით, თანაც უკვე დაავადება შორსაა წასული-აქვს ციროზი და საყლაპავის ვარიკოზი sad.gif როგორც თვითონ თქვა რამდენჯერმე, არ აქვს საშუალება და არ შეუძლია მკურნალობა, მაგრამ როგორც მომავალ ექიმს, მოგეხსენება, რომ მკურნალობას ვერ დაიწყებს, თუ არ ჩატარდა ვირუსის გენოტიპირება და განისაზღვრა ვირუსული დატვირთვა. არც ამ გამოკვლევისათვის საჭირო თანხა აქვს.

ისე მოხდა, რომ რამდენიმე ადამიანს ერთდროულად და ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად მოგვივიდა თავში აზრი, როგორმე დავხმარებოდით ამ ადამიანს. პირადად ჩემზე იმას გეტყვი, რომ მეუხერხულა პირადად შემეთავაზებინა დახმარება. დამეთანხმები, რომ იოლი გასაგები არაა, ვიფიქრე-ვაითუ, იუკადრისოს მეთქი. ახლა თურმე სხვებიც რომ შემომიერთდნენ, უფრო მომეცა იმედი, რომ რამეს მოვახერხებთ ერთად. მოკლედ, ჩვენ გვინდა, რომ ხელი წავაშველოთ ამ ადამიანს გამოკვლევისათვის საჭირო ფულის შეგროვებაში-ვისაც რამდენი შეგვიძლია, მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ ვერ ვახერხებთ შეკავშირებას. ჯერ ერთი, სამივენი საზღვარგარეთ ვართ და ელემენტარულად, საქართველოს რომელლიმე ბანკში ანგარიში ხომ უნდა გაიხსნას, ან რამე ამგვარი.

მეორე პრობლემა ისაა, რომ ვფიქრობთ-ფორუმზე ღია თემის გახსნა არ ივარგებს. ჯერ ერთი, თვითონ მისთვის იქნება უხერხული. ბევრ ადამიანს ჩუმი თანაგრძნობა სიამოვნებს, მაგრამ ხმამამღლა გამოხატული-არა და ფიქრობს-რა ცუდ დღეში ვარ, სხვიის შესაცოდი გავხდიო-უარესად ითრგუნება (ასე იმიტომაც ვიფიქრე, რომ ერთხელ ფორუმზეც დაწერა რაღაც ამგვარი). მერე მით უმეტეს-ფორუმზე სამწუხაროდ სხვებიც არიან C ჰეპატიტით დაავადებულები და იქნებ არც მათ აქვთ გამოკვლევისათვის საჭირო თანხა. შეიძლება მათ ისე შორს არ ჰქონდეთ წასული დაავადება, მაგრამ სულ ერთია-დახმარება არავის არ წყენს..ჰოდა ახლა თემა ერთს რომ გავუხსნათ, სხვები ცხადია, გულნაკლული დარჩებიან sad.gif

მოკლედ, აღარ ვიცით, რა ვქნათ. გვქონდა იდეა, იქნებ რიგითი მწერლებისათვის დახურულ განყოფილებაში გახსნილიყო თემა და ვინმეს ეთავა საქართველოში ანგარიშის გახსნა? ჩვენ სამნი ხომ გადმოვრიცხავდით თანხას და იქნებ სხვებიც გამოჩენილიყვნენ სიკეთის გაკეთების მოსურნე? რას იტყვი, გამოვა ასე?

ამ წერილის მერე გავხსენით ანგარიში და დავარიგე პმ-ები ჯანმედის უზერებში. გამოხმაურება მოჰყვა, მაგრამ ჯერჯერობით სულ რამდენიმემ გადმორიცხა თანხა, თუმცა დიდი თანხები, რის გამოც უკვე შეგროვდა 305 ევრო (700 ლარი). C ჰეპატიტის მკურნალობა ძალიან ძვირი ჯდება და ჩვენ ვერ გავწვდებით, მაგრამ კიდევ ცოტაც რომ შევაგროვოთ და გადავცეთ, დარწმუნებული ვარ ამ ადამიანს არამარტო მატერიალურად დავეხმარებით, არამედ მორალურადაც. თუმცა პმ-ებით ინფორმაციის გავრცელება ცოტა მოუხერხებელია და ამიტომ გადავწყვიტე აქაც მეთქვა. ვნახოთ რა გამოვა.

Partly Cloudly

ეს დღეები (უფრო სწორად ღამეები) სულ წვიმს.
თან უბრალოდ კი არ წვიმს, ცა ინგრევა ^^
მიყვარს ელვიანი, ჭექა-ქუხილიანი, ხმაურიანი ძლიერი წვიმა :love:
ექსტრიმია თავისებური

ხოდა წვიმასთან არა, მაგრამ ღრუბლებთან დაკავშირებული ერთი ძალიან საყვარელი ვიდეო მინდა დავდო.

Partly Cloudly

p.s. პიქსარის ფანი ვარ ^^

ცოტ-ცოტა ყველაფერზე

• დიდი ხანია ბლოგზე არ დამიწერია, არ მეწერინებოდა.
• პირველ ივნისს ისევ მზიურში ვიყავი, ისევ ყვითელი მაიკა მეცვა და მზეებს ვხატავდი.



• პედიატრიას გავდივარ ისევ. ვნახე უამრავი დაავადებული ბავშვი, მოვისმინე უამრავი ტირილი და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ არასდროს გავხდები პედიატრი.
• სამაგიეროდ ვნახე აგრეთვე ორი ქალი, რომელთა შემყურე მივხვდი, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც შეიძლება კარგი და წარმატებული ექიმი გახდე.
• სწავლა სამშაბათს მიმთავრდება, მერე ორი გამოცდა მაქვს და მეოთხე კურსს დავამთავრებ (მეხუთე და მეექვსე ჯერ წინაა).
• ზაფხულში თურქეთში მივდივართ მე და ნატალია სამი კვირით (ოღონდ სადმე ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში კიარა, საავადმყოფოში).
• მორიგეობებზე ისევ დავდივარ.
• ისევ ვთარგმნი, ხელფასს ისევ არ მაძლევენ.
• ერთერთი ჯანმედელი თანაფორუმელის დასახმარებლად ანგარიში გავხსენით და ძვირადღირებული გამოკვლევებისთვის ფულს ვუგროვებთ, ოღონდ ჯერ თვითონ არ იცის (იმედია ჩემ ბლოგს არ კითხულობს, ან თუ კითხულობს, ვერ მიხვდება).
• Fეისბუქზე დავრეგისტრირდი.
• უკვე საკმაოდ დაცხა, მაგრამ საღამოობით ხშირად წვიმს. დღეს საღამოს ძლიერი ქარი, წვიმა, ელვა და ჭექა-ქუხილი იყო (ჭექა-ქუხილი და წვიმა მიყვარს, ქარი არა).
• მეტი მგონი ისეთი მნიშვნელოვანი არაფერი. ყოველ შემთხვევაში არ მახსენდება. თუ არ მახსენდება, ე.ი. არც ისე მნიშვნელოვანი ყოფილა. ესეც პატარა ლოგიკური დასკვნა

22 მაისი

დღეს ჩემი დის დაბადების დღეა.
ამ დღეს ყოველთვის მზიანი ამინდია ხოლმე, ჩვენ ეზოში ბალი დამწიფებულია, სახლში ბევრი სტუმრები არიან-ნათესავები და ჩემი დის მეგობრები, ბევრი საჩუქრებია, ბევრი მხიარულება და რაც მთავარია-მარწყვის ტორტი
დღეს მარტო მე ვარ სახლში, გარეთ წვიმს, არც ბალი დამწიფებულა, თუმცა საჩუქრებიც იქნება, მხიარულებაც და მარწყვის ტორტიც. ამ ყველაფერთან ერთად ასევე იქნება აჭრელებული თეთრი საროჩკები (მთავარი ნახატი მე დავუხატე ^^ ), მანტიები, ქუდები… ოღონდ აქ არა, სკოლაში. დაბადების დღესთან ერთად სკოლის დამთავრებას აღნიშნავენ, ხუმრობა ხომ არაა, 12 წელი ისწავლეს
მე არც დაბადების დღეებს ვიხდიდი (შუა ზაფხულში მაქვს და ვერავის ვპატიჟებდი ხოლმე. ღრმა ბავშვობაში ძალიან განვიცდიდი ამას, მაგრამ მერე ისე გადავეჩვიე, რომ ბოლო წლებში ერთიორჯერ რომ დავაპირე გადახდა, მივხვდი რომ ჯობდა არც დამეპირებინა ) და არც გამოსაშვები საღამო მქონია (კოლეჯის გამო, თუმცა ამაზე ნამდვილად არასდროს მიდარდია, უკვე გადაჩვეული ვიყავი ).
მოკლედ არ მიყვარს დღესასწაულები და განსაკუთრებული დღეები, იმიტომ, რომ სულაც არ არიან განსაკუთრებულები და უფრო კარგები, ისინიც ისეთივე ჩვეულებრივი რიგითი დღეები არიან, როგორც ყველა სხვა
მაგრამ ჩემი და არამგონია ამ აზრს ეთანხმებოდეს, ოდა ვულოცავ დაბადების დღესაც, სკოლის დამთავრებასაც, სრულწლოვნებასაც და ვუსურვებ დამოუკიდებელი, ბედნიერი ადამიანი ყოფილიყოს

საავადმყოფოს რომანტიკა

ეს სათაური ირონიულად ან გადატანითი მნიშვნელობით არ დამირქმევია, თურმე საავადმყოფოში, ასაკოვან ადამიანებშიც შეიძლება რომანტიკის აღმოჩენა და გაცილებით უფრო მეტის, ვიდრე რომელიმე ბანალურ რომანტიულ ადგილას, რაც არ უნდა კარგი ახალგაზრდა წყვილი იყოს იქ. ალბათ უფრო ბუნებრივია ადრეულ ასაკში სიყვარული, ისინი ხომ ასეთი “სრულყოფილები” არიან ერთმანეთის თვალში, ისეთი ლამაზები, ისეთი კარგები. მაგრამ ზოგისთვის საკმარისია მისმა საოცნებო ადამიანმა ეს გამოგონილი სრულყოფილება დაკარგოს, მისი თანდასწრებით ხინკალი შეჭამოს, გააკუოს, და ამის გამო შეიძლება გადაუყვარდეს.
სულ სხვაა, როცა ასაკოვანი ადამიანი ავადმყოფ მეუღლეს უვლის, ისედაც უკვე დროის მიერ საკმაოდ შეცვლილს კიდე ტაშტებს აწოდებს ღებინების დროს ან სუდნოს უცვლის და მიუხედავად მთელი ამ არაესთეტიურობისა, სიყვარულით უყურებს და ამხნევებს და გული უსკდება მონიტორის ყოველ დაწრიპინებაზე, ან როცა ინფარქტიან კაცსა და მის ცოლს ორსაწოლიან პალატაში ერთ საწოლში სძინავთ, ან როცა ავადმყოფი გეუბნებათ, რომ მისთვის უკვე სულერთია გამოჯანმრთელდება თუ არა, რადგან მისი ცოლი რამდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა და რაც მალე წავა მასთან, მით უკეთესი. ყველა ასე არ არის რათქმაუნდა, ზოგი სულ მარტო წევს ხოლმე, ან მნახველები ხანდახან გამოუვლიან, მაგრამ ყველა “რომანტიული” შემთხვევა კარგად მახსოვს და მიხარია, რომ ასეც ხდება ხოლმე

ესეც ლინკი პო წემუ: არაფერია მუდმივი, მითუმეტეს სილამაზე. იხ.თემა